Еден пролетен ден во 1962 година сè промени. Тој ден, градските власти го запалија отпадот на локалната депонија... Пожарот излезе од контрола и - никогаш не престана да гори.
Централија некогаш беше обичен и незабележителен град во Пенсилванија, САД. Мал град како стотици други, со супермаркет, црква, училиште, барови, ресторани и, секако, жители. Повеќето од нив беа вработени во или околу рудникот за јаглен и живееја сосема нормален живот.
Но, еден пролетен ден во 1962 година сè промени. Тој ден, градските власти го запалија отпадот на локалната депонија... Пожарот излезе од контрола, навлезе во рудникот под земја и - никогаш не престана да гори. Државата помина години обидувајќи се да го изгасне или локализира пожарот, кој чинеше милиони долари, но мрежата од рударски тунели дозволи пожарот да продолжи да се шири.
Во текот на 1970-тите и 1980-тите, опасноста стана очигледна. Сопственикот на локалната бензинска пумпа измери дека температурата на горивото во подземните резервоари достигна неверојатни 77 степени. Тоа исто така не го вклучи алармот. Но, кога во 1981 година, дванаесетгодишно момче речиси умре кога под неговите нозе се отвори дупка длабока 45 метри, конечно беше јасно дека градот повеќе не е погоден за живеење.
Во 1984 година, Американскиот Конгрес издвои повеќе од 40 милиони долари за доброволно преселување на жителите. Повеќето од куќите беа срушени, речиси сите жители беа преселени, освен седум (денес има пет) од најтврдокорните, а во 2002 година градот официјално престана да постои кога неговиот поштенски код беше укинат. Пожарот под него сè уште гори - и според некои проценки би можел да гори уште 250 години.
Денес, повеќето од улиците се обраснати со шума, само неколку куќи се оставени да стојат, а делот од државниот автопат Пат 61 што води до Централија е затворен. Со години беше познат како Графитски автопат поради собирањето на графитни уметници, но и таа урбана практика заврши.
Централија, исто така, го доби своето место во популарната култура - неговата приказна е опфатена во документарците „Градот што беше“ (2007) и „Централија: Изгубениот град на Пенсилванија“ (2017).
Но, можеби е најпозната по тоа што служи како главна инспирација за атмосферата и изгледот на морничавиот, маглив град во познатиот хорор филм и игра „Сајлент Хил“... иако нивните творци никогаш отворено не го признале тоа.
