Најубавите чаши стоеја во витрината, новите крпи ја чекаа посетата, а бонбониерата не се отвораше без прашање. Во многу семејства постоеја работи кои домашните секојдневно ги гледаа, но не ги користеа.

„Не ја земај таа чаша, таа е за гости“. Не беше потребно дополнително објаснување. Ја враќате на полицата и ја земате онаа од која вообичаено пиете. Во многу домови границата беше јасна, а тоа беше дека едни работи се за секој ден, а други се вадат кога ќе дојде некој.

Не сите имаа исти правила. Некаде се чуваше цел комплет, некаде само неколку поубави чаши. Сепак, ако ви е позната реченицата „Остави го тоа, за гости е“, веројатно ќе се сетите на барем една од овие работи:

Чинии кои не се користеа секој ден

Обичните чинии беа на дофат на раката. Оние од подобриот сервис стоеја во витрината или на повисока полица, уредно наредени додека не дојдеше прилика да се постави посвечена трпеза. Кога конечно ќе ги извадеа, на масата се внимаваше повеќе од вообичаено. По ручекот внимателно се миеја и се враќаа на своето место. Една скршена чинија значеше дека комплетот повеќе не е цел.

Чаши кои се вадеа пред посетители

За вода за време на ручекот се користеа едни чаши, а за гости други. Можеа да бидат подарок или дел од комплет што се чуваше со години. Она по што најлесно ги препознававте беше едноставно. Не смеевте сами да ги земете. Дури кога некој ќе заѕвонеше, витрината се отвораше. Од неа излегуваа чашите кои домашните ги гледаа секој ден, но ретко ги држеа во рацете.

Чаршаф за маса поради кој се внимаваше на секоја капка

На масата обично имаше чаршаф кој лесно можеше да се испере или воопшто немаше. Подобриот се чуваше за прослава, празник или гости. Неговото поставување значеше дека нешто се подготвува. Одеднаш повнимателно се спуштаа шолјите, чиниите и чашите, а на истурениот сок се реагираше побрзо од вообичаено.

Крпи кои секогаш изгледаа како нови

Во некои бањи постоеја крпи кои домашните не ги земаа. Се чуваа чисти и уредно наредени за луѓето кои доаѓаат на гости. Ако посегневте по една од нив, некој ќе ве упатеше на „вашата“ крпа. Не беше важно што двете беа во истиот ормар. Се знаеше која на кого му припаѓа.

Бонбониера која не се отвораше

Кутија со кекси, бонбониера или шише пијалак можеа долго да стојат недопрени. „Тоа ќе го отвориме кога некој ќе дојде“, се велеше секогаш кога некој ќе предложеше да се отворат. На децата ова правило често им беше најтешко да го прифатат. Слаткото беше тука, во домот, но се чекаше прилика која немаше никаква врска со тоа колку токму тогаш ви се јадеше.

Некои од тие чаши и денес стојат во витрините, а некоја бонбониера сè уште чека некој да заѕвони. Ако со години сте ја гледале на полицата, знаете колку било тешко на детето да му се објасни дека слаткото е во домот, но дека сè уште не е време да се изеде.

А можеби некој, читајќи го ова, ќе се сети на своите „посебни“ чаши и ќе ги извади вечерва. Без никаква причина.