Жителите на африканските земји кои го слават православниот Велигден ги усвоија празничните традиции на „Стариот свет“, но континентот има и многу свои кулинарски и културни карактеристики: се јаде квакоко (каша од пченка), се јадат банани и јам, а семејството се собира за празникот, честопати на отворено.
„Африканците во голема мера ги усвоија велигденските традиции на „Стариот свет“, како што се Русија или Грција, за разлика од Христовото раѓање, кое почна да го добива својот уникатен африкански вкус“, изјавил јеромонахот Силуан (Браун), декан на Источниот црковен округ на Уганда, пренесе ТАСС.
Тој додал дека на уганданскиот јазик, Велигден се нарекува „Амазукира Гамукама Вафе“ (Воскресение Господово) и дека на тој ден секогаш се одржува заедничка гозба.
Единствената значајна разлика, како што рекол, е што секоја личност припаѓа на своето племе, секој има свои уникатни кланови и секој клан има свој „симбол“.
Браун објаснил дека, на пример, кланот Ндига од племето Баганда има овца како симбол на својот клан, па затоа не јадат овчо месо како знак на почит.
Во Того, православните христијани го слават Велигден на отворено и во катедралата.
„Откако станавме православни, подготвуваме велигденски јајца во различни бои, печеме колачи и организираме прошетка со сите верници до брегот на езерото Того, поточно до Агбодраф, каде што споделуваме братски оброк“, изјавил Борис Питасо, свештеник од Того.
Тој додал дека оваа година, за време на подготовката за главниот христијански празник, младите православци изработувале велигденски свеќи.
Отец Херман Мбарга, декан на Западниот црковен округ на Камерун, објаснил дека Велигден игра значајна улога во животот на верниците. Најчесто, парохијаните носат претходно подготвени куличи (велигденски колачи) и јајца на велигденската служба. После тоа, се служи каша од пченка (квакоко), а верниците разменуваат јајца додека го пеат велигденскиот тропар.
Свештеникот додал дека тропарот се чита не само на француски, туку и на локалните јазици.
Протоерејот Димитриј Матиенко, ректор на Црквата на Преображението Господово во Маврициус, објаснил дека за жителите на оваа земја, кои се навикнати на разновидна кујна со морски плодови, зачинето кари и егзотично овошје, руските велигденски деликатеси се вистинско откритие. Тие се особено изненадени од јадењето паша (свежо сирење) – свежото сирење е практично непознато во Маврициус, а густата, слатка мешавина со суво грозје предизвикува голем интерес. Кулич (велигденски колач) е исто така предизвикува воодушевеност: мештаните го сметаат за вистинско слаткарско чудо.
Отецот Димитриј нагласил дека за жителите на Маврициус, овие јадења се прозорец кон друга култура; тие со интерес слушаат приказни за семејните традиции на печење кулич и обликување паша, истакнувајќи дека учењето за православните обичаи е прекрасна комбинација од вкус, ритуал и топлина, додека децата ентузијастички бојат велигденски јајца.
Свештеникот Партенија Дансу истакнал дека Западна Африка има многу локални велигденски јадења. На пример, во Брегот на Слоновата Коска, ова вклучува, меѓу другото, варени или пржени банани, сладок компир и пржен компир, кускус од касава наречен „атике“, рибна супа и јагнешка супа.
Оваа година, православните христијани го слават Светото Воскресение Христово – Велигден – на 12 април.
