Макоко е уникатна населба која е тешко да се класифицира. Се наоѓа на нигерискиот брег, и додека дел од неа е „закотвен“ на копно, дел плови. Затоа се нарекува Венеција на Африка.

Населена е од етничката група Егун, чиј народ главно се занимава со риболов. Иако се проценува дека има дури 85 илјади жители, се верува дека всушност има многу повеќе бидејќи населбата не била вклучена во пописот од 2007 година. Всушност, некои веруваат дека вкупниот број жители на Макоко е дури 250 илјади.

Необичната населба постои од 19 век, кога првите дрвени живеалишта биле изградени во оваа лагуна. Започнала како рибарско село покрај брегот, а брзо прераснала во вистински град на море. Пред само 70 години, таму имало жива заедница, додека главниот град на Нигерија - Лагос, не бил ни дел од градот што е денес.

Во секоја куќа живеат помеѓу шест и десет луѓе. Тука има и две училишта – едно на копно и едно на море. Наместо училишен автобус, децата секое утро ги зема училишно кану.

Далеку од луксуз…

Африканската Венеција звучи егзотично и луксузно, но ова е далеку од луксуз. Единственото нешто што Макоко го има заедничко со Венеција е фактот дека е изградена на море.

Ова е населба која има многу карактеристики на сиромашна населба – условите за живот се тешки, сиромаштијата е широко распространета, инфраструктурата е несоодветна, дрвените колиби често се изложени на ризик од пожар, хигиената е сомнителна, квалитетот на водата е лош, воздухот е загаден, а повеќето куќи немаат електрична енергија. Организацијата „Лекари без граници“ еднаш успеа да постави „пловечка клиника“, но таа не траела повеќе од една година.

Морската вода на која лежи не е длабока (длабока е само еден или два метри), но поради нечистотијата е невозможно да се види дното. Ова дефинитивно не е место каде што сакате да паднете во морето, затоа држете се цврсто за кануата и чамците, кои служат како главно превозно средство. Целата трговија се одвива во нив, па можете да купите храна, вода и предмети за домаќинството на вода од чамците на локалните продавачи.

Иако нема недостаток на проблеми, заедницата се држи заедно и преовладува општа солидарност. Благодарение на медиумите, тие исто така добија светско внимание, а денес многу луѓе патуваат во Нигерија за да ги посетат и да ги запознаат. Туристите со камери предизвикуваат општа еуфорија кај локалните деца, кои често немаат можност да ја видат целата модерна технологија, па дури е можно да се изнајми соба или стан во една од дрвените куќи на вода. Сепак, кога ќе се собере сè, заедницата нема многу корист од туризмот.

Сепак, може да се каже дека државата смета дека Макоко му штети на туризмот - тоа е грда глетка што може да се види од најпрометниот мост во Лагос. Затоа државата сака да се ослободи од него. Во 2012 година, некои од куќите изградени на потпорници беа срушени од нигериската влада затоа што беа изградени нелегално. Како резултат на тоа, дури три илјади луѓе останаа без покрив над главата.

Некои невладини организации се обиделе да се вмешаат за да помогнат во изминатата деценија, па малку се промениле нештата. Всушност, некои локални жители се скептични кон идејата за рушење на сиромашните предградија и изградба на нови куќи и згради. Ако ништо друго, тие го сметаат својот проект за инспиративен затоа што е еден вид „самоуправување“ - луѓето овде изградија свои домови и заработуваа за живот, а сега инвеститорите во недвижности би можеле да профитираат од нивен грб.

До денес, не е пронајдено решение што би ги задоволило повеќето луѓе. Значи, ако патувате во Лагос, сè уште ќе имате можност да го видите Макоко - што и да мислите за тоа.