Станува збор за системот познат како „G-Cans“, односно „Metropolitan Area Outer Underground Discharge Channel“, огромна подземна инфраструктура што го собира вишокот вода при обилни дождови и тајфуни, а потоа со моќни пумпи го пренасочува во реката Едо.

Изградбата започнала во 1992 година

Овој систем се смета за најголемиот подземен строј за пренасочување поплавни води во светот. Се наоѓа меѓу градовите Шова и Касукабе, во јапонската префектура Саитама.

Неговата изградба започнала во 1992 година, а завршила на почетокот на 2006 година. Основната намена била да се спречи излевањето на големите градски канали и реки, чии води за време на дождовните сезони и силните тајфуни можат да ги загрозат населбите и инфраструктурата.

Причината за изградбата на системот „G-Cans“ се крие во специфичната географска положба на ова подрачје. Сливовите на реките Нака и Ајасе се наоѓаат во ниска рамнина, опкружена со големи реки како Тоне, Едогава и Аракава.

Теренот наликува на дно на огромен сад, па водата лесно се задржува, додека благите наклони на речните корита го забавуваат нејзиното истекување. Поради тоа, нивото на водата по обилните врнежи не опаѓа брзо, а поплавите со години претставувале сериозен проблем.

Пет бетонски комори

Според податоците на јапонското Министерство за земјиште, инфраструктура, сообраќај и туризам, проектот бил реализиран во етапи, за одделни делови да можат да почнат со работа и пред завршувањето на целиот систем.

Така, првата делница, долга 3,3 километри, почнала пробно да функционира во јуни 2002 година. Целиот систем бил завршен во јуни 2006 година, по 13 години работа.

„G-Cans“ се состои од пет бетонски комори, поврзани со подземен тунел долг околу 6,3 километри, кој се протега на длабочина од приближно 50 метри. Кога водата од околните реки ќе се излее од коритата, преку посебни влезни објекти се насочува во овие окна, а потоа низ подземниот тунел стигнува до огромен резервоар.

Еден од најимпресивните делови на целиот комплекс е резервоарот за регулирање на притисокот, кој често се нарекува и „подземен храм“. Се наоѓа околу 22 метри под земјата, долг е 177 метри, широк 78 метри и висок 18 метри.

Пумпите ги придвижуваат гасни турбини

Неговиот таван се потпира на 59 масивни бетонски столбови, од кои секој тежи околу 500 тони. Нивната улога не е само да ја носат конструкцијата, туку и да го спречат нејзиното подигнување под притисокот на подземните води.

На крајот од оваа подземна патека се наоѓа пумпната станица, „срцето“ на целиот систем. Во неа се поставени четири огромни пумпи, од кои секоја може да исфрли 50 кубни метри вода во секунда. Кога работат истовремено, нивниот вкупен капацитет достигнува 200 кубни метри во секунда, односно количество вода што би наполнило базен долг 25 метри за само една секунда.

Пумпите ги придвижуваат гасни турбини приспособени од авиоиндустријата, со моќност од околу 14.000 коњски сили. Тие го исфрлаат вишокот вода во реката Едогава, со што се намалува опасноста од поплави во околните населби.

Јапонското министерство наведува дека завршувањето на овој проект значително ги намалило бројот на поплавени куќи и површината на подрачјата зафатени од поплави. Така, инфраструктурата скриена длабоко под земјата станала еден од важните столбови на заштитата на поширокото подрачје на Токио од водени непогоди.