Кога се презивате Ѓоковиќ, таа сенка не е само голема; таа е гигантска, тешка и способна да го притисне младиот човек до граница на пукање.

Денес, на 34 години, Марко Ѓоковиќ, средниот од тројцата браќа од најпознатото српско спортско семејство, повеќе не го бара своето место на АТП-листата. Својата најголема победа ја извојувал надвор од теренот – победувајќи ги сопствените демони, фрустрацијата и чувството на безвредност. Заедно со Пепе Имаз, поранешниот тренер на неговиот брат Новак, Марко организира единствен хуманитарен турнир во Шпанија под називот „Amor & Paz y Amigos“ (Љубов, мир и пријатели).

Но, ова не е уште еден во низата тениски настани каде што во прв план се гемовите, сетовите и пехарите. Ова е работилница за душата, платформа за спасување на младите спортски животи.

Тенис под притисок и лекции од Марбеља

Замислен во клубот Пуенте Романо во Марбеља, а потоа проширен и во Риоха, турнирот е наменет за деца помлади од 12 години. Форматот е необичен и динамичен: секој ден се играат по три меча во траење од по половина час, при што сите учесници – и момчињата и девојчињата – ги одмеруваат силите едни против други.

Меѓутоа, пред воопшто да излезете на земја или бетон, рекетот се остава настрана. Суштината на ова натпреварување се одвива рано наутро, преку разговори со децата и нивните родители. Главната тема не се дијагоналите, сервисите или тактичките замки, туку нешто многу поважно – управувањето со емоциите, менталната состојба и справувањето со тешките моменти.

„Бев во многу тежок период од животот. Страдав. Одев кај психолог, се обидував со сè што знаев, но без успех. А потоа Пепе Имаз, кога случајно го запознав во Марбеља, отвори еден дел од мене кој со години беше потиснат и скриен“, искрено признава Марко Ѓоковиќ за шпанскиот весник „La Vanguardia“.

Од таа лична болка се родила мисијата: да им се помогне на новите генерации да не ги повторат неговите грешки, ниту грешките на неговото семејство. Фокусот на турнирот е на светиот „триаголник: дете – родител – тренер“, бидејќи токму во тие односи настануваат најдлабоките лузни.

„Замислете што се случува во главата на дете кое нема можност да го сподели она што го чувствува само затоа што постојат ситуации кога родителите не го слушаат. Видовме многу такви искуства, а тоа се случи и со мене. Овој турнир дава можност конечно да се изразите“.

Растењето во сенката на империјата: Жртва, десет евра и осаменост

Искреноста со која Марко зборува за своето семејство ја разоткрива сета суровост на патот кон врвот. Додека Новак уште на осумгодишна возраст покажувал дека е предодреден за историјата, Марко и најмладиот брат Ѓорѓе растеле во сенка која полека ги голтала. Родителите, Срѓан и Дијана, воделе грчевита борба за опстанок, жртвувајќи сè што имале за да го туркаат напред најстариот син.

Тоа била борба без сигурносна мрежа – земале кредити со енормни, лихварски камати, живееле на работ на егзистенцијата, без доволно пари дури и за основните животни потреби.

„Како дете, природно барав внимание и љубов од моите родители, но тие едноставно немаа ниту енергија ниту време. Денес целосно ги разбирам. Таа љубов ја барав преку тенисот и тука тешко погрешив. Со Новак скалата беше поставена неприродно високо, а секогаш кога не успевав да ја достигнам, следуваше огромна фрустрација“.

Марко, сепак, нагласува дека не ги осудува своите родители. Тие немале никаков прирачник, никакви насоки како да го балансираат воспитувањето на тројца синови во невозможни услови. И токму тоа е она на што тој и Пепе Имаз денес се обидуваат да ги научат новите родители на утринските сесии.

Сепак, најдраматичниот момент од таа семејна сага, кој го отсликува незамисливиот притисок под кој растел и самиот Новак, се случил кога идниот освојувач на 24 гренд-слем титули, на само 13 години, морал сам да замине во Германија.

„Кога Новак мораше да ја напушти Србија за да напредува, татко ми седна со него, ги извади последните 10 евра од џебот, ги стави на маса и му рече: ‘Ова е сè што имаме во моментов. Повеќе не можам да те следам. Или целосно ќе му се посветиш на ова, или повеќе нема да можеме да го плаќаме’. Замислете колкав притисок бил тоа за 13-годишно момче. Немаше никаков простор за грешка или неуспех“.

Победа однадвор, мир одвнатре

Новак тој страшен притисок го претворил во гориво и стана најголемиот на сите времиња. Марко ја минал сопствената голгота – пат исполнет со страдање, повреди и неисполнети очекувања. Но, денес, како директор на турнирот „Amor & Paz y Amigos“, Марко Ѓоковиќ повеќе не е во сенка.

Тој го пронашол својот повик. Неговиот турнир го потсетува светот на една едноставна, а често заборавена вистина: пред да создадете шампион во кој било спорт, мора да го сочувате човекот. Љубовта, мирот и разбирањето не се слабост – тие се единствената жица на рекетот што никогаш не се кине.