Од капење до финале на Светското првенство: Неверојатната приказна за фотографијата на Меси и Јамал ќе добие филмски крај

Социјалните мрежи буквално експлодираа откако „ESPN“ и другите светски медиуми потсетија на култната фотографија од 2007 година, на која дваесетгодишниот Лионел Меси го капе четиримесечното бебе – Ламин Јамал.

Она што тогаш изгледало како симпатичен момент, денес се слави како веројатно најголемата и најфасцинантната случајност во историјата на спортот.

Позадината на оваа вирална фотографија крие неверојатна низа случајни настани што им пркосат на сите закони на веројатноста.

Сè започнало во декември 2007 година, кога каталонскиот весник „Sport“ отпочнал акција за изработка на хуманитарен календар во соработка со фудбалскиот клуб Барселона и УНИЦЕФ. Идејата била едноставна – да се фотографираат тогашните ѕвезди на клубот со мали бебиња за да се соберат средства за хуманитарни цели.

УНИЦЕФ поминал неколку месеци избирајќи семејства во Каталонија кои биле опфатени со нивните социјални програми. За сè да биде правично, била организирана лотарија меѓу заинтересираните родители. По игра на судбината, од барабанот било извлечено името на родителите на Ламин Јамал.

Меѓутоа, тука не завршиле случајностите. Кога родителите со бебето пристигнале во соблекувалната на Камп Ноу, никој не можел да знае со кој играч малиот Ламин ќе биде во комбинација. Како сè однапред да било запишано во ѕвездите, момчето било доделено на тогаш младиот Лионел Меси, кој веќе цврсто чекорел по патот кон светската слава.

Фотографите Жоан Монфорт и Ориол Каналс го овековечиле моментот во кој срамежливиот дваесетгодишен Меси, малку несмасно, капе бебе во сина пластична када, не ни претпоставувајќи дека во рацете држи момче кое неполни две децении подоцна ќе стане негов директен ривал за светскиот трон.

Години подоцна, кога Ламин Јамал почна да урива рекорди во дресот на Барселона и на репрезентацијата на Шпанија, неговиот татко ја сподели оваа фотографија со описот „Почетокот на две легенди“.

Навивачите веднаш почнаа да се шегуваат дека Меси преку тоа капење буквално „ги пренел своите фудбалски моќи“ на момчето.

Денес таа шега добива сосема нова, епска димензија. Деветнаесет години по тој судбоносен декемвриски ден, бебето од пластичната када и најдобриот фудбалер на сите времиња стојат на спротивните страни во финалето на Светското првенство.

Додека Меси ја предводи Аргентина во лов на уште една историска титула, Јамал, како прва ѕвезда на „Црвената фурија“, сака да покаже дека „ученикот е подготвен да го надмине учителот“.

Има нешто длабоко поетско во оваа средба, нешто што ги надминува границите на самиот спорт. Како совршен круг што по речиси две децении конечно се затвора, момчето што своите први допири со судбината ги почувствувало во рацете на најголемиот фудбалер на сите времиња, сега стои спроти него на најголемата светска сцена, подготвено да ја преземе круната.

Тој ден, во финалето, без оглед на тоа кој ќе го подигне пехарот, учителот и неговиот наследник го танцуваат последното, епско танго во борбата за бесмртност. Судбината навистина е најдобриот режисер.