До 1994 година, во Хонгконг имало мал, но неверојатно густо населен дел од градот кој изгледал како сцена од дистописки филм. Зборуваме за Каулун - место толку пренаселено што било тешко да се замисли како неговите жители би можеле да живеат во такви услови.

Темно и затрупано со ѓубре

Овој необичен град во град бил познат како град на темнината, а во еден момент бил дом на повеќе од 30 илјади луѓе во само 350 станбени згради (кои изгледале како сè друго освен станбени згради), и сето тоа на површина од 0,026 квадратни километри. Зградите биле наредени една врз друга, премините биле тесни и темни, а целата област долго време била надвор од вистинска владина контрола. Градот бил полн со ѓубре, честопати поврзан со криминал и познато по речиси целосна анархија. Историчарите истакнуваат дека Каулун предизвикувал и љубопитност и страв кај многу луѓе, малкумина се осмелиле да го посетат.

Се проценува дека во градот имало околу 300 меѓусебно поврзани покриви каде што децата си играле, а возрасните сушеле алишта или гледале авиони како слетуваат на блискиот аеродром Каи Так. Иако подоцна станал синоним за беззаконие, Каулун првично играл многу поинаква улога. Основан е во 1668 година како кинеска воена станица на полуостровот Каулун. Ситуацијата се променила по Првата опиумска војна, кога Хонгконг паднал под британска колонијална власт во 1843 година. Сепак, утврдениот град опкружен со ѕидови, топови и стражарски кули останал под кинеска администрација.

Административен хаос

Во 1898 година, Обединетото Кралство и Кина потпишале договор со кој Хонгконг добил 99-годишен закуп на британската круна. Иако поголемиот дел од територијата тогаш паднал под британска контрола, Каулун останал правно двосмислена област. Наскоро, и Британците и Кина почнале да полагаат право на градот, што создало административен хаос. На крајот, тој всушност не бил целосно контролиран од ниедна влада.

Политичките немири во Кина на почетокот на 20 век дополнително ја промениле судбината на градот. По падот на династијата во 1912 година и за време на Кинеската граѓанска војна, илјадници бегалци почнале да пристигнуваат во Хонгконг, а многумина нашле засолниште во ѕидовите на Каулун. Бројот на жители на тој начин се зголемил од неколку стотици на десетици илјади луѓе за само неколку децении.

Од 1950-тите до 1980-тите, кинеските криминални организации имале значителна моќ во градот, а Каулун станал жариште на проституција, дрога и коцкање, иако повеќето жители не биле вклучени во нелегални активности. Жителите на Каулун живееле во еден вид правен вакуум. Ниту колонијалното владеење на Хонгконг ниту кинеската влада всушност не го управувале градот. Каулун бил рај за криминал, но жителите на градот се бореле да го подобрат животниот стандард и да изградат град каде што нивните потомци би можеле безбедно да живеат. За жал, ова не се остварило бидејќи во 1987 година бил усвоен план за рушење на градот. Така, Каулун бил целосно срушен до крајот на 1994 година, а само една година подоцна бил отворен паркот со исто име - популарна дестинација за многу туристи од целиот свет.

И покрај сиромаштијата, пренатрупаноста и криминалот, за многумина овој необичен лавиринт од згради сè уште бил дом. Наследството на Градот на темнината останало силно долго по неговото рушење, а Каулун сè уште се смета за еден од најнеобичните урбани феномени во историјата.