Острошкиот монах Арсеније Јовановиќ не е обичен монах, тој е севкупна, повеќедимензионална, харизматична личност, писател, успешен сликар, а по професија стоматолог. Тој е православен учител, ментор, проповедник, православен психолог, филозоф кој држи духовна проповед на еден специфичен начин – практично се исповедува пред присутната публика. Неговата исповед е толку моќна и поучна затоа што е лична и искрена.

Неодамна, во едно свое интервју, тој се осврнал на најраспространетата болест на современото општество – депресијата, и открил зошто оваа пандемија не престанува. Тајната е во една работа!

Брзината со која живееме, а која ни е наметната, води, вели, кон психијатрија, кај дилери, во јавни куќи или – во ресторани:

„Зошто на Запад луѓето се предебели? Затоа што нивната душа е бескрајно гладна, а телото им е сито. Тие јадат за да ја намалат гладта, не физичката, туку духовната, а таа не може да се намали со храна од фаст фуд.“

Причината за ваквата состојба, според зборовите на отец Арсеније, е недостатокот на љубов.

„Нема љубов. Општеството ги одвлекува родителите надвор од дома, преоптоварени се, немаат време за децата. Ние сме воспитувани без љубов. Затоа имаме епидемија на психички болести – од полесни, како анксиозност, стравови и депресија, до најтешки состојби. Сето тоа произлегува од уништувањето на жената, која ги губи своите две најмоќни оружја: женственоста и отменоста.“

„Губејќи контакт со Бог и со тоа што ѝ е дадено од Бога, таа се натпреварува со мажот. Децата растат во таква средина, а кога мајките ја губат својата женска црта, тогаш и девојчињата, нивните ќерки, стануваат уште полоши. Машките деца почнуваат да ги мразат мајките кои не ги воспитувале да го почитуваат женскиот род, и тоа создава атмосфера на насилство во која мажите ги малтретираат жените и децата. Се губи секоја мерка,“ вели отец Арсеније.

Тој објаснува зошто најмногу се спротиставуваат на младите и зошто на глобално ниво се обидува перфидна контрола врз младите.

„На Правниот факултет во Подгорица редовно се одржуваше трибина која беше затворена по моето предавање на кое зборував за наркоманијата и рокенролот. Реков дека младите се зомбирани, дрогирани. На некои тоа не им се допадна. Зошто? Затоа што младите се најздравиот дел од општеството. Човекот во средни години е уценет со работа и со деца. Младоста е ослободена и може да покрене промени.

Системот тоа го знае и не сака вистината да се слушне. Се сеќавам на моето време. Лидерите на најголемите рокенрол бендови беа манипулирани од системот. Мислеа дека се борци, некои бунтовници, а всушност системот преку нив ги контролираше младите. Доаѓаат дечињата на концерт, се издувуваат, велат: „Колку ни е убаво во овој мек комунизам“, и не се бунят. Потоа им стават дрога и го завршуваат својот план.“

Отец Арсеније вели дека во денешно време свештениците мора да бидат подготвени да им даваат одговори на младите.

„Дури и многу од нашите свештеници не знаат со која сила располага верата. Им доаѓа млад човек со проблеми, тие го праќаат кај психијатар. Не знаат дека молитвата е таа која има сила за лекување. Дури и некои во Црквата не се свесни за тоа. Кога кај мене доаѓа млад човек со проблеми, молитвата е врховна терапија. Имаме физиолошки и духовен имунитет.“

„Духовниот имунитет нè штити од демонски сили, исто како што физиолошкиот имунитет нè штити од вируси. Молитвата ги исфрла злите сили и нè подготвува за врховниот состанок, кога срцето ќе престане да чука, кога нашиот дух, душа и карактер се подготвуваат за ново раѓање. Молитвата ја менува законитоста на времето и законитоста на физиката. Го успорува стареењето. Пустинците живееле по 100–120 години,“ објаснува отец Арсеније и додава дека Црквата има потреба од поактивна мисионерска работа, но не само кон оние кои веќе се во Црквата, туку и кон оние кои се надвор од неа.

„Кога ја објавив книгата ‘Бог и рокенрол’, некои ми замерија. Ме прашаа кој ќе ја чита. А младите ја делеа меѓу себе, и колку од нив се откачија од дрогата по читањето на мојата книга. Мораме да живееме во ова време, а не во средниот век!“

Исто така, вели тој, има современи, образовани свештеници способни да им се обраќаат на урбаните млади луѓе на нивен јазик.

„Мора да знаеш за култура, уметност, музика, наука, за соговорникот да види дека го разбираш она низ што тој минува. Недоволно е само да зборуваш дека Христос воскреснал.“

Лекот за сè е љубовта, порачува на крајот:

„За жал, љубовта сè повеќе се изедначува со похотта. Љубовта е кога го сакаме човекот таков каков што е и не се трудиме да го менуваме. Во љубовта најмногу треба да бараме од себе, а не од другите. Повеќе треба да размислуваме како се однесуваме кон саканата личност, и таа ќе се однесува исто така кон нас. Тоа е взаемно, и со саканата личност, и со децата, и со родителите, и со пријателите. А, често се случува спротивното.

Бараме за себе, не даваме, се жалиме на оној покрај нас што не ни дава она што мислиме дека ни припаѓа, и доаѓа до разделба. Ако знаеме дека Бог е присутен помеѓу двајца луѓе кои се сакаат, тогаш љубовта, според моето мислење, е целосна,“ порачува отец Арсеније.

„Пеколот го создаваме сами, а не Бог“

Отец Арсеније објаснува како сами го создаваме пеколот со кој се соочуваме и за време на животот, но и кога срцето ќе престане да чука.

„Ние сами го создаваме пеколот. Не го создал Бог пеколот, туку ние.

Со автодеструктивен живот, со лоши мисли и дела ја уништуваме душата, срцето и умот, кои соочувањето со божествената, духовната светлина по смртта го доживуваат како мачење и пекол. На болната душа ѝ пречи и ја мачи светлината на божествената љубов со која се соочува по смртта на телото,“ вели отец Арсеније.