Почина Мишо Ковач, човекот кој продаде повеќе од 20 милиони плочи во текот на својата кариера долга речиси половина век.
Хрватските медиуми пренесуваат дека Мишо почина денеска околу 15:30 часот во својот дом во Сплит. Пред смртта, тој изрази желба да биде погребан во Загреб.
Роден е на 16 јули 1941 година во Шибеник, за време на италијанската окупација. Израсна на истата улица од која произлегоа уште две големи имиња – Вице Вуков и Арсен Дедиќ. Децении подоцна, со Дедиќ сними дует насловен „Ние сме лисја од иста гранка“.
Одлучи да земе микрофон во рацете на шеснаесетгодишна возраст, откако го слушна настапот на шибенскиот пејач Љуба Лучев.
Заврши индустриско училиште, а во 1961 година, на натпреварот „Првиот глас на Шибеник“, го подели првото место со Мирко Вукшиќ.
Како награда, одбрал сингл плоча на Елвис Присли – музичар кој ќе остави силен печат врз неговата кариера.
Се женеше три пати: со Љубица Комадина; со Анита Батурина, поранешна Мис Југославија, со која ги добил децата Еди и Ивана; и со Лидија Пинтариќ, со која остана до крајот на својот живот.
По отслужувањето на воениот рок во Белград, се преселил во Загреб. На еден натпревар во Карловац, ја испеал песната „I Can’t Stop Loving You“ од Реј Чарлс, со што го привлече вниманието на продуцентите.
Првиот, неофицијален настап го имаше есента 1964 година во загрепската „Градска кафана“, а истата година потпишал и договор со „Југотон“.
Неговото прво музичко издание беше преработка на песната на Чарлс, „I Can’t Stop Loving You“.
Успехот дојде брзо. Во летото 1965 година, тој настапи на фестивалот „Мелодии на Јадран“, а статус на ѕвезда му донесе песната „Više se nećeš vratiti“ од 1969 година, дело на тогаш младиот Ѓорѓе Новковиќ.
Синглот беше продаден во речиси 190.000 примероци и таа година беше второто најпродавано издание на „Југотон“.
Со пет плочи, продадени во повеќе од 250.000 примероци, Ковач стана најпродаваниот изведувач на оваа издавачка куќа во 1969 година. Соработката со Новковиќ траеше сè до смртта на композиторот во 2007 година.
Со победата на Сплитскиот фестивал во 1971 година со песната „Proplakat će zora“, тој стана најпопуларниот пејач во Југославија.
Истата година, за малку ќе загинеше во сообраќајна несреќа близу Задар, па тој пушти мустаќи, кои подоцна станаа негов заштитен знак, за да ја скрие лузната над горната усна.
По закрепнувањето, во 1972 година, го гледаше Елвис Присли во „Медисон сквер гарден“ во Њујорк. Изведбата на песната „My Way“ остави длабок впечаток кај него – децении подоцна, во разговор со Александар Станковиќ, тој го опиша тој момент со зборовите дека „песната се споила со небото“.
Следуваа две децении исполнети со големи хитови: „Други ѝ ја расплетуваат косата, а јас ја сакам“, „Секогаш остана иста“, „Ако ме оставиш“, „Утре ќе ми судат“, „Одамна не сум заплакал поради тебе“, „Ти си песната на мојата душа“. Пет пати беше прогласуван за пејач на годината, а во 1989 година и за личност на годината во Југославија. Исто така, се појави и како актер во филм – во 1972 година, покрај Раде Шербеџија, во филмот „Попладнето на еден фазан“.
Деведесеттите години донесоа најтежок период. Во 1992 година, неговиот шеснаесетгодишен син Еди почина во Загреб под неразјаснети околности.
По смртта на Еди, тој одржа голем концерт насловен „Ноќ на свеќи“ на стадионот „Пољуд“ во Сплит. Пееше пред 50 илјади луѓе. По концертот, најави дека повеќе нема да настапува.
Сепак, не го одржа зборот.
Покрај синот, во текот на 1990-тите години, тој ги загуби и мајка си и помладиот брат.
По неколкугодишна борба со депресијата, во јануари 1999 година во Загреб, Мишо пукаше во себе, во пределот на градите. Сепак, преживеа.
Сепак, тој се врати на сцената со концерт во Спортскиот центар, сними нови албуми и дуети со својата ќерка Ивана, а повторно победи и на Сплитскиот фестивал. Од тој период, особено се издвојува песната „Dalmatino“. Во 2012 година, ја доби наградата „Порин“ за животно дело.
Сепак, тој ќе остане запаметен по една слика. Очила, мустаќи, ланци – и кренати раце, спуштен микрофон, додека илјадници луѓе пеат за него.
