Краткиот разговор во лифт, во ред за кафе или на автобуска станица често го избегнуваме бидејќи очекуваме непријатна тишина. Но, ново истражување од Холандија укажува дека токму тие мали контакти можат да бидат поважни отколку што мислиме: во деновите кога барем накратко разговарале со непознато лице, учесниците се чувствувале посреќни, помалку осамени и поповрзани со другите.
Истражувањето на Универзитетот во Амстердам и фондацијата „Praatje“ опфатило 447 полнолетни жители на Холандија. Во текот на две недели, преку телефон секојдневно ги бележеле своите разговори и чувството на благосостојба. Контактот најчесто почнувал со обичен поздрав и траел само од една до три минути. Дури 86 проценти од испитаниците рекле дека уживаат во ваквите разговори, иако на многумина првиот чекор и натаму им изгледа тежок.
Овој наод не значи дека неколку реченици ќе ја решат осаменоста. Студијата сè уште има истражувачки карактер и покажува поврзаност, а не докажува дека разговорот директно го предизвикал подоброто расположение. Можно е, на пример, луѓето што тој ден веќе се чувствуваат подобро полесно да воспоставуваат контакт. Сепак, резултатот отвора практично прашање: колку можности за безопасна човечка комуникација секојдневно пропуштаме само затоа што однапред очекуваме непријатност?
Друго истражување, спроведено врз вкупно 646 луѓе, дава корисна насока за тоа што го прави краткиот разговор попријатен. Во разговорите меѓу непознати, квалитетното слушање, вклучувајќи дополнителни прашања, вербални потврди и внимание кон соговорникот, било поврзано со посилно чувство на блискост. Со други зборови, не е пресудно да имаме спектакуларна приказна; поважно е да покажеме дека сме го слушнале одговорот.
Затоа, најлесниот почеток може да биде сосема обичен и поврзан со ситуацијата: прашање дали редот секогаш се движи толку бавно, коментар за книгата што некој ја држи или краток комплимент што не навлегува во приватноста. По одговорот, доволно е едно природно дополнително прашање. Подеднакво важно е да препознаеме кога другото лице не сака разговор: кратките одговори, слушалките, свртувањето кон телефонот или затворениот говор на телото се доволен сигнал дека контактот треба љубезно да се заврши.
Вредноста на овие средби не е во тоа од секој непознат да направиме пријател. Нивната сила е поскромна и можеби токму затоа применлива: нè потсетуваат дека градот, работното место или соседството не се само простор низ кој поминуваме, туку мрежа од луѓе што често ја имаат истата мала пречка пред себе. Понекогаш, за да се надмине таа пречка, доволни се поздрав и три минути вистинско внимание.
