Давањето човечки имиња на бурите го олеснува следењето на невремето, комуникацијата со јавноста и предупредувањето за опасност. Оваа практика се развивала со векови, а систематското именување почнало во средината на 20 век.
Некогаш бурите добивале имиња по светците на чиј ден се случиле или по местата што ги погодиле. Од 1953 година американската метеоролошка служба почнала да користи женски имиња, а од крајот на седумдесеттите години на листите рамноправно се застапени и машки и женски имиња.
Денес за именувањето на атлантските урагани е задолжена Светската метеоролошка организација, додека во Европа дејствуваат повеќе регионални групи метеоролошки служби што заеднички ги одредуваат имињата.
Бурата добива име кога процената ќе покаже дека може да предизвика сериозни последици, најчесто при многу силен ветер или кога се издаваат портокалови и црвени предупредувања.
Имињата се избираат според строги правила. Се избегнуваат зборови што тешко се изговараат, називи што можат да имаат различни значења, како и имиња поврзани со јавни личности или компании.
Светската метеоролошка организација користи повеќе листи што се повторуваат на секои шест години. Имињата на особено разорните бури можат трајно да бидат повлечени од употреба, како што беше случајот со ураганот Катрина.
Експертите предупредуваат дека климатските промени носат дополнителни предизвици поради сè поголемиот број силни бури, па покрај основните листи денес се подготвуваат и резервни имиња.
Денес
