Дејството на филмот, кој моментално се прикажува во кината, е сместено во Детроит во седумдесеттите години од минатиот век и е изградено речиси без дијалог, врз премисата целата приказна за одмаздата да биде раскажана преку визуелниот приказ и звукот, без потпирање на изговорениот збор.

Сценариото на Чад Сент Џон не е нова идеја

За првпат се појави на „Black List“, годишната листа на најдобрите нереализирани сценарија, уште во 2009 година, каде што беше пофалено како пример за визуелно раскажување. Во текот на следните петнаесет години со проектот беа поврзувани Џејк Џиленхол, Крис Еванс и Џерард Батлер, но реализацијата секојпат запираше. До снимањето дојде дури кога во продукцијата се вклучи режисерот Потси Пончироли, познат по филмот „Old Henry“.

Причината за долгото одложување лежеше токму во она што сценариото го правеше привлечно – тишината. Без дијалози што би го појасниле дејството, актерот не може со краток монолог да поправи нејасна сцена, а режисерот не може со монтажа да го премости падот на ритамот со вметната реплика. Отсуството на говор бара целосно потпирање на визуелната композиција, што за повеќето потенцијални реализатори претставувало преголем ризик.

Скепсата не била неоснована

Трилерот „Silent Night“ на Џон Ву од 2023 година, исто така речиси без дијалози, покажа како концептот без говор лесно може да се претвори во визуелна монотонија доколку приказната не го оправдува отсуството на зборови. Кај „Motor City“ товарот што вообичаено го носат репликите е префрлен врз звучниот дизајн. Звукот на автомобилскиот мотор го заменува вербалното изразување на намерата, засилените звуци од околината, како што се крцкањето на чакалот или звукот на чкрапалото на револверот, функционираат како навестување на внатрешната состојба на ликот, додека музичката подлога ја презема улогата што вообичаено би ја имале дијалозите со позадинската приказна.

Со тоа се менува вообичаената хиерархија на звукот. Во класична продукција, каналот за дијалози зазема најголем дел од звучната слика, а музиката и звучните ефекти се приспособуваат на него. Тука говор практично и нема, па звучниот дизајн и музиката ја носат целата нарација. Дали таквата замена функционира ќе зависи од тоа дали самата слика ќе успее да ја пренесе информацијата што гледачот вообичаено ја добива преку дијалогот.

Студиото го позиционира филмот како враќање на среднобуџетниот акциски филм, а сценариото кое петнаесет години остануваше нереализирано сега служи како тест за тоа колку публиката прифаќа приказна раскажана без зборови. Одговорот на тоа прашање ќе го дадат дури реакциите во кината.