Со текот на годините остварил бројни професионални и лични подвизи, но малкумина знаат дека, кога театарските светла ќе згаснат, тој е посветен на верата, традицијата и проучувањето на своето потекло. Неговото духовно патување го водело низ Света Гора и Светата Земја, а тие патувања му донеле, како што самиот сведочи, благодет и нова перспектива за живот.

Корени кои го обликуваат идентитетот

За Гојко Балетиќ потеклото не е само податок во семејното дрво, туку темел на личниот идентитет. Со години ја истражувал историјата на своите предци, поврзувајќи ги семејните судбини со пошироките историски околности на Балканот.

„Важно ми е потеклото. Добро ги истражив и татковата и мајчина страна. Тоа го пренесов и на својот син, за да не може никој да го купи за 30 сребреници. Татко ми, Војислав, е роден во Радовиш. Балетиќите се од Црна Гора, околината на Никшиќ и Соленото Езеро. Тие за време на старата Југославија, 1922 година, ја колонизирале Македонија и останале заглавени во Радовиш. Таму се погребани 33 глави на Балетиќи, маларијата ги однела“, порано раскажувал овој драмски уметник.

Семејната историја на неговата мајчина страна носела подеднакво сложена и бурна приказна, обележана со промени на презимињата и историски околности:

„Дедо ми бил градоначалник на Драчево и на крајот се преселиле во Скопје. Мојот дедо бил Тома Николиќ, за време на војната презимето им било Николoв, а потоа Николoвски. Дури половина од семејството е Николoвски, а половина Ѓорѓевски, бидејќи Бугарите големите семејства ги делеле по презимиња. Како се викаше дедо ти? Никола. А прадедо? Ѓорѓе. Аха, половина од семејството Николoвски, а половина Ѓорѓевски. А почнавме од Николиќ. Ако ме следеше што ти раскажував…“, додал тој.

Брак, развод и лични искушенија

Иако професионално бил успешен, приватниот живот му донел сериозни искушенија. Неговиот брак со познатата костимографка Боjана Никитовиќ траел седум години и од тој брак го добил синот Вук.

„Јас седум години бев во брак со нашата позната костимографка. Слушни, нашата, светска костимографка Боjана Никитовиќ, со која имам син, Вук. Разводот ми падна многу тешко. Беше тоа трауматична и горчлива пилула и навистина мислам дека луѓето треба да сторат сè за да го спречат тоа, а не само да се свртат и да заминат. А потоа страдаат луѓето, особено децата“, рекол актерот.

Разводот, како што признава, бил еден од најтешките периоди во неговиот живот – време на преиспитување, болка и барање потпора.

Хиландар – пресвртна точка

Во моменти на најголема внатрешна криза, Гојко го пронашол патот кон мирот преку православието. Неговото заминување во манастирот Хиландар претставувал пресвртна точка.

„Бев во тешка состојба и ми се јави глас дека треба да одам во Хиландар. Тоа беше пред 25 години и беше тешко да се дојде, затоа што имаше доста компликации и документација. Останав 20 дена. Ги посетував манастирите на Света Гора. Ги посетив нашите испосници во Каруља. Бев на литургии, се дружев, работев и сето тоа ми допираше до срцето. Во еден момент почувствував дека Бог ме допре во срцето, како и Светиот Дух. Кога се вратив, за првпат добив голема благодат, која со текот на времето се ослабува. Почнав да одам секоја година, братството на Хиландар многу убаво ме прими и јас им благодарам за тоа. Хиландар ме зачува да бидам жив како човек и попаметен. Ме воспитува. Веќе не можев да живеам без тоа“, рекол Гојко.

Од тој момент, Хиландар не било само место за молитва, туку и духовна школа, простор каде што, како што вели, научил да биде подобар човек.

Хаџија во Светата земја

Неговото духовно созревање продолжило и надвор од Света Гора. Патувањето во Ерусалим му донело нова димензија на верата и искуството, а од 2004 година носи титула хаџија.

„Од 2004 година ја носам титулата хаџија. Во организација на поклоничката агенција на СПЦ Доброчинство отидов во Ерусалим. Тргнавме од Белград – Црква Вазнесење. Прековреме поминав петнаесет дена во Светата земја. Еденаесет дена бев во Ерусалим, три во Галилеја и еден во Тел Авив“, објасни лактерот.

Престојот во Ерусалим, Галилеја и Тел Авив за него бил повеќе од патување – тоа била средба со историјата на христијанството и потврда на личната вера.

Верата како потпора и наследство

За Гојко Балетиќ, професионалните успеси, улогите и признанијата имаат своја тежина, но најдлабока трага оставиле моментите кога, како што вели, почувствувал допир на благодатта. Неговиот пат низ Хиландар и Светата земја го обликувал како човек кој внимателно го чува и семејното и духовното наследство.

Во времето на брзина и минливост, тој избира враќање кон корените – верата, традицијата и тишината на манастирските ѕидини. Токму таму, далеку од рефлекторите, го пронашол силата која, како што сам сведочи, го сочувала и преобразила.