Почетоци во Торонто

O'Haра е родена во Торонто во 1954 година како шесто од седум деца. Нејзиниот татко работел на железница, а мајка ѝ била агентка за недвижности. Првата актерска улога ја остварила во божиќна претстава – ја играла Дева Марија. По завршувањето на средното училиште се вработила како келнерка во театарот „Second City“ во Торонто.

„Имав среќа да ги гледам како настапуваат“, изјавила таа во 2024 година за легендите кои работеле таму, меѓу кои Дан Ајкројд, Џо Флаерти и семејната пријателка Гилда Раднер. Кога се пријавила на аудиција за актерската постава, Флаерти ѝ дал обесхрабрувачки коментар.

„Рече: ‘Само продолжи со добрата работа.’ Мислеше на мојата вистинска работа – келнерка.“ Таа не го послушала и по нова аудиција во 1974 година добила место во ансамблот.

Еден од колегите на сцената тогаш ѝ бил комичарот Јуџин Леви, кој подоцна ѝ станал еден од најблиските пријатели и соработници. Во интервју за „The New Yorker“ во 2019 година призна дека на почетокот се плашела од настапи пред публика. „Кога ќе се заплеткав во импровизација и не знаев што понатаму, едноставно се однесував како да сум луда. Тогаш не мораш да објаснуваш ништо од тоа што ќе ти излета од уста. Не мораше да има смисла.“

Пробив на телевизија

Во 1976 година „Second City“ ја започнува телевизиската емисија „Second City Television“, попозната како „SCTV“. O'Hara беше една од главните ѕвезди на таа хумористична серија, која во 80-тите се прикажуваше и на „NBC“. Стана позната не само по имитациите на славни личности како Мерил Стрип и Брук Шилдс, туку и по оригиналните ликови што публиката ги обожаваше. Иако „SCTV“ ѝ донесе слава, не ѝ обезбедувал секогаш постојани приходи.

„Ќе имавме емисија една или две сезони, а потоа договорот ќе пропаднеше. Имаше паузи, па повторно ќе се враќавме на снимање“, изјави таа во 2024 година. За време на една таква пауза, во 1981 година, добила повик да ѝ се приклучи на емисијата Saturday Night Live.

„Секако дека прифатив – кој не би?“, се присети таа. Но, во меѓувреме SCTV беше обновен, па се вратила таму пред да сними и една единствена епизода од SNL. Нејзиното место тогаш го зазела нејзината добра пријателка Робин Дјук. Како дел од сценаристичкиот тим на SCTV, таа освои награда Еми.

Филмска кариера

„SCTV“ заврши со емитување во 1984 година. „Веќе не ме исполнуваше. Го изгубив ентузијазмот. Сакав да научам повеќе за глумата. Сакав приватен живот. Сакав повторно да го почувствувам стравот пред нешто ново“, изјави таа во 1986 година.

Иако некои тврдеа дека повеќе не сака да работи, O’Hara го негираше тоа: „Тоа не е вистина. Ќе прочитам сценарио и ќе почувствувам – дали сакам да го работам тоа? Дали сакам моите родители да го гледаат? Подобро ќе останам дома отколку да прифатам нешто за кое чувствувам дека не е добро.“

Во 1990 година ја отелотвори грижливата, но малку расеана мајка во божиќниот хит „Сам дома“. „Тоа е совршен филм, нели?“, изјави таа во 2024 година. Истата улога ја повтори и во продолжението Сам дома 2: Изгубен во Њујорк (1992).

Во текот на 90-тите го позајми гласот на Сали во анимираниот хит „Предбожиќна ноќна мора“ (1993) и глумеше во вестернот „Вајат Ерп“ (1994). Особено се истакна во серијата лажни документарци на режисерот Кристофер Гест, како „Waiting for Guffman“ (1996), „Најубавиот пес на изложбата“ (2000) и „Моќен ветер“ (2003).

Планетарна популарност со Schitt’s Creek

Во 2015 година повторно се здружи со Јуџин Леви во серијата „Schitt’s Creek“, која ја осмислија тој и неговиот син Дан. За нивната долгогодишна соработка изјави: „Сакам да мислам дека и понатаму се поттикнуваме еден со друг, како добар брачен пар.“

Таа откри дека самата инсистирала да носи перики. „Реков: ‘Сакам да носам перика во зависност од расположението.’ На почетокот на некои тоа им изгледаше малку чудно, но ги убедив дека тоа му помага на ликот да покаже како се чувствува тој ден.“

За улогата на Моира Роуз во 2020 година ја освои наградата Еми за најдобра главна актерка во хумористична серија. „Засекогаш ќе бидам благодарна на Јуџин и Даниел Леви што ми дадоа можност да глумам жена во зрели години, во мои години, која може целосно да биде своја.“ За истата улога ги освои и Златниот глобус, како и наградата SAG.

Покрај тоа, гостуваше во серии како Два метра под земја и Без воодушевување, ве молам, а го позајми гласот на ликови во анимираните филмови Frankenweenie и Елементи. Минатата година се појави во акциониот филм Argylle и во втората сезона на серијата The Last of Us.

Приватен живот

Во 1992 година се омажи за Бо Велч, со кого се запозна на снимањето на Бубимир, каде што тој работеше како сценограф. Имаа два сина – Метју и Лук. „Луѓето секогаш велат: ‘Комуницирајте и кажете како се чувствувате.’ Ние тоа често го решаваме преку шега. Повеќе сакаме да се зафркаваме отколку да викаме еден на друг. Сарказмот навистина ни помага!“

Таа откри дека самата инсистирала да носи перики. „Реков: ‘Сакам да носам перика во зависност од расположението.’ На почетокот на некои тоа им изгледаше малку чудно, но ги убедив дека тоа му помага на ликот да покаже како се чувствува тој ден.“

За улогата на Моира Роуз во 2020 година ја освои наградата Еми за најдобра главна актерка во хумористична серија. „Засекогаш ќе бидам благодарна на Јуџин и Даниел Леви што ми дадоа можност да глумам жена во зрели години, во мои години, која може целосно да биде своја.“ За истата улога ги освои и Златниот глобус, како и наградата SAG.

Покрај тоа, гостуваше во серии како Два метра под земја и Без воодушевување, ве молам, а го позајми гласот на ликови во анимираните филмови Frankenweenie и Елементи. Минатата година се појави во акциониот филм Argylle и во втората сезона на серијата The Last of Us.

Приватен живот

Во 1992 година се омажи за Бо Велч, со кого се запозна на снимањето на Бубимир, каде што тој работеше како сценограф. Имаа два сина – Метју и Лук. „Луѓето секогаш велат: ‘Комуницирајте и кажете како се чувствувате.’ Ние тоа често го решаваме преку шега. Повеќе сакаме да се зафркаваме отколку да викаме еден на друг. Сарказмот навистина ни помага!“

Зад себе ги остави сопругот и синовите.