Меѓу земјите што го забрануваат или не го дозволуваат користењето на „Starlink“ се Русија, Кина, Северна Кореја, Белорусија, Сирија и Авганистан. Ограничувања или регулаторни пречки постојат и во Иран, Јужна Африка, Индија, Намибија, Ангола и Египет, пренесува „BGR“.

Причините за забраните и ограничувањата се разликуваат од држава до држава. Кина не ја одобрила комерцијалната употреба на услугата, додека Русија забранува странска сателитска опрема. Во Северна Кореја „Starlink“ нема добиено одобрение од властите. Во други земји пречките можат да бидат поврзани со локалните закони, државните монополи во телекомуникациите или недостигот од регулаторни дозволи.

Тоа, меѓутоа, не значи дека користењето на „Starlink“ е целосно забранет насекаде. Во одредени случаи услугата може да биде достапен со посебни одобренија, на пример во меѓународни води. Правилата се менуваат, па пред патување важно е да се провери официјалната мапа на покриеност.

Како функционира „Starlink“ таму каде што е ограничен?

Во одредени случаи корисниците се обидуваат да пристапат до услугата преку роаминг-пакети. Тоа подразбира купување и активирање на опремата и соодветниот пакет во земја во која „Starlink“ е достапен, пред патувањето во земја со ограничувања.

Сепак, оваа можност не е универзална. „Starlink“ може целосно да го блокира пристапот во одредени држави, вклучувајќи ги Кина и Русија, без оглед на тоа каде е купена опремата.

Според наводите во изворниот текст, користењето роаминг без приоритетен пакет надвор од матичната земја е ограничено на 30 дена, додека приоритетниот пакет може да овозможи дополнителни 60 дена. Овие услови зависат од конкретниот пакет и правилата на услугата.

Достапноста на „Starlink“ е особено важна за новинарите, фотографите, хуманитарните работници и другите што работат во оддалечени или кризни подрачја. Меѓутоа, ниту сателитската врска не гарантира пристап до интернет во државите што активно ја блокираат услугата.