Сабаленка беше доминантна против Џесика Пегула во полуфиналето и ќе се обиде да стигне до третата последователна титула на Ју-Ес Опен, а ривалка ќе ѝ биде добро познатата противничка Елена Рибакина, која годинава веќе ѝ одзеде една гренслем-титула, откако во финалето на Австралија опен славеше со 2:1.

Ова ќе биде 18-тиот меч меѓу Сабаленка и Рибакина, кои често играле една против друга во борбата за титулата. Сабаленка води со 10:7 во победи, но во финалните мечеви Рибакина има предност од 4:2, па нема сомнение дека во сабота од 22:00 часот нè очекува нов класик во женскиот тенис.

Сабаленка релативно лесно стигна до финалето, ако го исклучиме четвртфиналето, каде што покажа шампионски карактер и успеа да се извлече од незгодна ситуација против Линда Носкова, која во третиот сет имаше предност од еден брејк.

Но, под најголем притисок, Сабаленка ја покажа својата најголема ментална сила и стигна до голем пресврт во супертајбрејкот, кој го доби со 10:7.

Човекот кој веројатно е и најзаслужен за менталната сила на Арина Сабаленка е Џејсон Стејси, со кого таа работи веќе неколку години, а кој стана познат по тоа што Сабаленка често му остава автограм на главата или лицето или му црта тигар, кој е нејзин заштитен знак.

Сепак, зад Стејси, кој е еден од најзаслужните за преродбата на најдоминантната тенисерка во последните неколку години, се крие неверојатна животна приказна.

Тренерот на Сабаленка имал тешко детство. Рано останал без татко, кој починал во неговите раце кога тој имал само 11 години, додека закрепнувал дома по несреќа со мотор.

„Татко ми почина во моите раце кога имав 11 години. Доживеа сообраќајна несреќа со мотоцикл и беше дома, каде што закрепнуваше. Ја слушнав мајка ми како ме повикува и се обидов да го одржам татко ми во живот, да продолжи да дише, но тој престана да дише. Подоцна дознавме дека причината била згрутчување на крвта“, раскажал Стејси.

„Од тој момент, мојот живот се сведе на преживување од минута во минута. На мајка ми, разбирливо, ѝ беше многу тешко. Таа се грижеше за моите двајца помлади браќа и сестри, а јас како дете мислев дека животот ќе ѝ биде полесен ако ме нема. Почнав сè повеќе да се оддалечувам од домот и главно бев бездомник од мојата 12-та до 15-та година“, додал тој.

Стејси открил дека на улицата имало многу насилство и дека често бил тепан затоа што не сакал да се дрогира, како другите луѓе во неговото опкружување.

„Без да навлегувам во сите мачни детали, тие години беа исклучително насилни и тешки. Сè што научив во тој период го обликуваше мојот живот и ми помогна да станам татко и тренер“, истакнал тој.

„На улица често бев опкружен со дрога, но никогаш не ја користев. Тоа често доведуваше до конфликти. Луѓето не ми веруваа кога бев во друштво каде што се користеше дрога, а јас не земав. Поради тоа ме тепаа, а се случуваа и полоши работи, само затоа што не сакав да се дрогирам“, раскажал Стејси.

Одењето во центар за боречки вештини му го променило животот

„Длабоко во себе верував дека морам да останам верен на своите вредности, без оглед на цената што можеби ќе треба да ја платам поради тоа. Бев во лоша ситуација, но кога се држев до своите вредности, успевав да го зачувам уверувањето дека не припаѓам таму. Така сфатив како да излезам од тој ужасен живот – не правев компромиси кога стануваше збор за моите убедувања“, раскажал Џејсон.

„Мојот живот почна да се менува кога отидов во Центарот за боречки вештини. Таму запознав семејство кое подоцна стана мое згрижувачко семејство. Во тој момент само знаев дека морам да бидам во нивна близина и дека ме привлекуваа нивната искреност и добрите намери“, нагласил тој.

„Тоа е нешто во што денес ѝ помагам на Арина Сабаленка. Професионалните спортисти се опкружени со многу луѓе кои влијаат врз нив на различни начини. Ѝ помагам на Арина да биде свесна за она што ѝ е потребно во даден момент и да се опкружи со луѓе кои можат да ѝ помогнат да ја постигне вистинската ментална состојба“, објаснил Стејси.

„Тоа што постојано бев присутен и останав верен на себеси и на она што го правам е лекција за која разговарав со Арина, но и со моите четири деца. Малите, доследни промени можат да доведат до големи промени во животот“, заклучил Џејсон, чија приказна може да послужи како добра животна лекција и инспирација за сите.