Доколку теоријата е точна, Земјата во геолошка смисла би можела да се приближува до нов период на засилена активност.
Тектонските земјотреси, разорните вулкани, масовните изумирања и ударите на астероиди можеби не се само случајни настани во долгата историја на нашата планета. Според новата студија на американскиот геолог Мајкл Рампино од Универзитетот во Њујорк, најголемите природни катастрофи следат скриен циклус кој се повторува приближно на секои 27 милиони години. Доколку оваа теорија е точна, Земјата, во геолошка смисла, би можела да се приближува до нов период на засилена активност.
Рампино, во трудот објавен во научното списание „Evolving Earth“, анализирал 89 големи геолошки настани во текот на последните околу 260 милиони години, користејќи ги најсовремените методи за датирање и статистичка анализа. Меѓу нив се масовни изумирања на морските организми, периоди на нагло намалување на кислородот во океаните, огромни вулкански ерупции, силни земјотреси, промени на нивото на морето и ширење на океанското дно, пишува „Daily Mail“. Резултатите укажуваат на главен циклус од приближно 27 милиони години, но и на пократки, како и значително подолги обрасци кои поврзуваат одделни видови настани. Според авторот, сите тие би можеле да бидат последица на заедничкиот „пулс“ на планетата, односно процеси што се одвиваат длабоко под површината на Земјата.
Едно од можните објаснувања се крие во бавното движење на растопениот Земјин плашт под Земјината кора. Повремените промени во тој процес би можеле да поттикнат поинтензивна вулканска активност и поместување на тектонските плочи, што потоа би предизвикало синџир на последици за океаните, климата и живиот свет. Рампино истакнува дека староста на огромните базалтни подрачја создадени со излевање на лава речиси совршено се совпаѓа со предложениот циклус, а некои од нив временски се поклопуваат со најголемите масовни изумирања во историјата на планетата, пренесува „Daily Mail“. Постои и друга можност – долготрајните промени во орбитата на Земјата би можеле, во текот на милиони години, да го менуваат распоредот на мразот, водата и седиментите, со што би влијаеле врз притисоците во Земјината кора. Но, ниту една од овие претпоставки засега нема цврста научна потврда.
Најконтроверзната теорија ги поврзува катастрофите со движењето на Сончевиот Систем низ Млечниот Пат. Додека нашиот систем, во текот на милиони години, минува низ галактичката рамнина, гравитациските влијанија би можеле да го зголемат бројот на комети кои од Оортовиот облак се движат кон внатрешниот дел на Сончевиот Систем, со што се зголемува можноста за разорен удар на астероид. Рампино ја споменува и хипотезата според која минувањето низ области богати со темна материја би можело да ја загрее внатрешноста на Земјата и да поттикне силна геолошка активност.
Сепак, самиот автор нагласува дека станува збор за многу контроверзни идеи за кои сè уште нема директни докази. Иако неговата анализа покажува дека девет од 13-те познати масовни изумирања се случиле во период близок до минувањето на Сончевиот Систем низ галактичката рамнина, научната заедница сè уште нема постигнато консензус. Затоа, можноста дека Земјата се приближува до нов циклус на големи катастрофи засега се смета за интригантна, но сè уште недокажана научна хипотеза.
