Планинар 30 години лежел замрзнат на Монт Еверест, ДНК анализа конечно го откри неговиот идентитет

Точка

02/07/2026

08:29

999

Големина на фонт

а а а

Како што растел бројот на експедиции на Монт Еверест, „Green Boots“ станал вознемирувачка, но и практична ориентирна точка.

Идентитетот на непознатиот планинар на Монт Еверест, кој со децении беше познат само како „Green Boots“, конечно е откриен по 30 години. Телото на планинарот со години претставуваше морничав ориентир на највисоката планина во светот, замрзнато во мразот откако таму го загубил животот. Прекарот „Green Boots“ го добил поради впечатливите зелени планинарски чизми, кои останале видливи низ снегот и мразот.

Благодарение на ДНК анализа, сега е утврдено дека станува збор за 47-годишниот индиски планинар Дорје Моруп. Во изминатите три децении многу планинари веруваа дека телото му припаѓа на друг индиски алпинист, 28-годишниот Цеванг Палјор. Индо-тибетската гранична полиција (ITBP) го потврди идентитетот на Дорје во пресрет на обидот за извлекување на неговите посмртни останки од озлогласената „зона на смртта“. Телото моментално се наоѓа замрзнато на височина од повеќе од 8.000 метри.

Надлежните планираат да ангажираат високогорски спасувачки тим, кој подоцна ова лето треба да се обиде да ја изведе опасната операција за извлекување од тибетската страна на планината.


Моруп бил дел од шестчлена експедиција на ITBP, која на 10 мај 1996 година се обидела да го освои Еверест од северната страна. Но, кога тимот бил зафатен од силна снежна бура во близина на врвот, тројца планинари решиле да се вратат. Дорје, сепак, продолжил кон врвот заедно со Цеванг Палјор и Цеванг Саманла.

Подоцна, сите тројца загинале на планината, а истата година, во познатата катастрофа на Еверест, животот го загубиле уште осум планинари, пишува „The Sun“.

Според записите од експедицијата, тројцата планинари околу 15:45 часот по непалско време стапиле во контакт со водачот на тимот и известиле дека стигнале до врвот. Сепак, подоцнежните извештаи укажуваат дека слабата видливост можела да ја отежне потврдата на нивната точна локација. Поради тоа, се појавила можност тие всушност да останале околу 130 метри под снежната капа на врвот.

Набргу потоа временските услови драстично се влошиле. Планината ја зафатиле разорни ветрови, температурите нагло паднале, а видливоста се намалила речиси на нула. Членови на експедицијата, кои се наоѓале пониско на планината, наводно забележале две челни светилки над Вториот степеник, на височина од околу 8.500 метри.


Тоа бил последниот пат кога тројцата биле видени живи, бидејќи никогаш не се вратиле во висинскиот камп.

Извлекувањето тела од толку екстремни височини се смета за исклучително опасно, па телото на Дорје останало таму каде што починал. Снегот и мразот го сочувале со децении. Неговото тело се наоѓа во мала вдлабнатина слична на пештера, свиткано на страна, како во последните моменти да се обидувал да најде засолниште од суровите услови на планината.

Таканаречената „зона на смртта“ на Еверест започнува над околу 7.900 метри, каде што недостатокот на кислород претставува огромен напор за човечкото тело. Во такви услови, преживувањето се претвора во борба од минута во минута.

Телото со години останало на истото место и станало ориентир за планинарите кои се обидуваат да го освојат највисокиот врв на светот. Бидејќи неговиот идентитет долго време бил непознат, другите алпинисти почнале да го нарекуваат „Green Boots“, а местото каде што се наоѓа телото го нарекле „Green Boots Cave“.


Препознатливите зелени чизми на Дорје ги направиле неговите посмртни останки веднаш препознатливи и тие станале еден од најморничавите симболи на Еверест. Покрај него поминале безброј планинари кои ја користеле североисточната рута.

Како што растел бројот на експедиции на Еверест, „Green Boots“ станал вознемирувачка, но и практична ориентирна точка. Планинарите кои се искачуваат по Североисточниот гребен знаеле дека пристигнувањето до таа пештера значи дека се наоѓаат на височина од околу 8.500 метри и дека се приближуваат до последните и најтешки предизвици пред врвот.

Многумина таму накратко застануваат за да ги проверат резервите на кислород или да се одморат.

Искусниот планинар Ноел Хана подоцна изјавил:

„Тешко е да не го забележите човекот кој лежи таму.“