За многу патници, поставувањето шатор покрај морето претставува прифатлив и алтернативен начин на летување, особено во време кога растот на трошоците за живот ги оптоварува домашните буџети. Сепак, во Грција кампувањето надвор од лиценцирани кампови е забрането и може да доведе до парични казни, кривичен прогон, па дури и затворска казна.

Според Законот 392/1976, поставувањето шатори, паркирањето камп-приколки за ноќевање и кампувањето воопшто се забранети на плажите, во шумите, во близина на археолошки локалитети и на други јавни површини кои не се официјално одредени за таа намена.

Грчкиот закон дозволува кампување исклучиво во организирани и лиценцирани објекти, односно официјални кампови. Оние што ќе ги прекршат правилата може да бидат казнети со административни парични казни, а во одредени случаи властите може да покренат и кривична постапка, вклучувајќи и апсење по итна постапка.

Според важечките прописи, лицата затекнати во нелегално кампување во Грција се соочуваат со административна казна од 300 евра по лице, шатор или возило.

Во посериозни случаи прекршителите може да сносат и кривични санкции. Тие може да вклучуваат затворска казна до шест месеци или парична казна што ја одредува судот. Вкупниот износ на судската казна може да достигне и до 3.000 евра, пишува „Greek Reporter“.

Апсења на Скијатос повторно ја отворија расправата

Оваа тема повторно дојде во фокус оваа недела откако властите во понеделник попладне уапсија двајца мажи поради наводно нелегално кампување на една плажа на островот Скијатос.

Според локални извештаи, случајот предизвика дополнителни критики бидејќи камперите наводно оставиле отпад во околината, покажувајќи негрижа кон другите посетители на плажата и локалната животна средина.

Слични инциденти повремено се пријавуваат низ цела Грција, особено во области каде што кампувањето со години неформално се толерирало. На одредени дестинации долго време постоела премолчена согласност помеѓу камперите, локалните власти и локалната заедница, и покрај законската рамка што строго ја забранува таквата практика.

Поддржувачите на кампувањето укажуваат на попристапен и алтернативен туризам, властите предупредуваат на еколошки ризици.

Поддржувачите на слободното кампување тврдат дека тоа овозможува поблизок контакт со природата и им дава на луѓето поевтин начин на патување во време кога трошоците за сместување и одмор значително се зголемени.

Тие исто така укажуваат на примери од други европски земји, каде што пофлексибилни системи дозволуваат одговорно кампување на отворени, неорганизирани простори под одредени услови. Според овој став, Грција би можела да усвои порегулиран модел кој би дозволувал слободно кампување во одбрани области, под услов да се почитуваат строги правила за заштита на животната средина.

Од друга страна, властите и организациите за заштита на животната средина сметаат дека неконтролираното кампување може да претставува сериозен притисок врз природните подрачја.

Нивната загриженост се однесува на насобирање отпад, оштетување на чувствителни екосистеми и зголемен ризик од пожари, особено во летните месеци кога Грција се соочува со високи температури и сушни услови.

Тие исто така истакнуваат дека недостигот на организирана инфраструктура го отежнува управувањето со голем број посетители во заштитени или оддалечени подрачја. Отсуството на санитарни објекти, системи за одлагање отпад, мерки за заштита од пожар и адекватен надзор често се наведува како една од главните причини зошто грчката држава и понатаму го ограничува слободното кампување надвор од лиценцирани кампови.