Многу луѓе во кујната имаат фиока полна пластични кеси, агол со насобрани празни тегли или остава во која се чуваат „работи што можеби еден ден ќе затребаат“.

Многумина тоа го гледаат како обична навика или знак на штедливост, но психолозите предупредуваат дека зад ваквото однесување често се кријат подлабоки причини кои откриваат во каква состојба е вашата психа.

Страв кој останува во навика

Луѓето што чуваат кеси, шишиња и слични предмети „за секој случај“ тоа најчесто го прават поради искуства од минатото. Несигурност, финансиски тешкотии или живот во немаштија ја обликуваат навиката ништо да не се фрла.

Генерациите што поминале низ кризи, војни или периоди на недостиг развиле едноставен образец: не фрлај ништо, бидејќи можеби ќе затреба. Овој начин на размислување често се пренесува и на помладите генерации, дури и кога живеат во сосема поинакви услови.

Кеси и тегли како чувство на сигурност

Пластичната кеса или празната тегла немаат голема материјална вредност, но во психолошка смисла можат да значат сигурност и контрола.

Кесата може повторно да послужи за купување или складирање, шишето за вода или други течности. Тоа „резервно“ чувство често создава илузија на подготвеност, па луѓето потешко се откажуваат од такви работи, дури и кога реално не им требаат.

Кога навиката станува проблем?

Умереноста во чувањето предмети е нормална, но проблемот настанува кога се насобираат големи количини предмети без реална употреба.

Во тој момент, задржувањето на работи веќе не е практично, туку емоционално, поврзано со непријатноста при фрлање и стравот дека нешто еден ден ќе затреба.

Психолозите објаснуваат дека ова често не е свесна одлука, туку научен образец на однесување кој некогаш имал функција на преживување.

Културна позадина

Во многу општества штедливоста долго време се сметала за доблест, додека фрлањето „корисни работи“ се гледало како неодговорно однесување. Затоа и денес насобирањето кеси и шишиња често не се доживува како проблем, туку како дел од домашни навики што се пренесуваат низ генерации.

Чувањето ситници „за секој случај“ не е само прашање на ред во домот, туку и одраз на психолошки и културни обрасци. Она што на прв поглед изгледа како обична навика, често кажува многу за нашиот однос кон сигурноста, минатото и чувството на контрола.