Постојат глетки на кои не им треба многу објаснување. Во овој случај, доволна е ретро уредена кујна, со топли тонови, кариран чаршаф на маса, леб на дрвена штица и веќе сме во минатото – во утрата без брзање, без екрани и без размислување за килограмите.
„Немаше многу филозофија“
Токму такво чувство буди видеото кое последниве денови се шири на социјалните мрежи. Имено хрватскиот режисер и уметник, Филип Филковиќ Филац преку внимателно споени кадри ги врати следбениците во време кога појадокот беше едноставен, но и како што рече – „закон“.
Ова видео е приказна за време кога сè беше помало, поскромно и побавно, но и некако многу потопло.
Додека денес многу често ги броиме калориите и избираме меѓу овесна каша, чиа семе и авокадо тост, некогаш „немаше многу филозофија“.
Основата на сè беше парче леб, дебело најмалку два прста, кое се премачкуваше со свинска маст, снежнобела и мазна, а потоа се посипуваше со мелен пипер и малку сол.
Едноставно, речиси сиромашно, а сепак, како што вели авторот на видеото, вкус што беше подобар од кој било скап намаз денес.
Доколку сакавте нешто „пофино“, тука беше Зденка. Тркалезна кутија со триаголници и тој мал црвен врв што полека се повлекуваше, со чувство на исчекување додека се отвораше уникатното пакување.
Топеното сирење се лепеше на непцето, но и на детството, на оние утра што мирисаа на сигурност.
Многу често имаше и паштета намачкана на свеж леб, од типот што сè уште лесно крцкаше под прстите. Токму тој мирис, како вели авторот на видеото, беше „мирис на безгрижност“.
Без прашања, без избори и без компликации
И потоа доаѓа слаткиот дел, оној што беше вистински ритуал за многумина. Киндер Лада во сад со кравичка и вечната дилема – да се намачка кафеава или бела боја, или да се измешаат двата слоја и да се направи совршениот спој. Во таа едноставна одлука се криеше малата утринска возбуда.
А кога немаше ништо од тоа, постоеше и наједноставна утеха – леб и млеко. Ставате парчиња леб во топол сад, додавате малку шеќер и тоа е тоа! Без прашања, без избори, без компликации.
„Не знаевме што се протеини или јаглехидрати“, истакнува нараторот, речиси како да се обраќа на цела една генерација. „Знаевме само дека мора да изедеме сè за да порастеме“.
И потоа – надвор. Во паркот, меѓу зградите, на тревата. Со полни стомаци и без грижи, подготвени, како што вели авторот, да го „освоиме светот“.
Видеото завршува со едноставна порака што насмеа многумина, а можеби и растажи: „Пријатно, генерација“.
