„Постои место каде што можете да живеете безбедно, без долгови и со покрив над главата, а притоа да не морате да заработувате плата? Село во Источен Сасекс (Велика Британија) звучи како утопија, но тоа е вистина и во оваа приказна постои една „мала“ цака.“
Во Дарвел децата не гледаат телевизија, не користат социјални мрежи и немаат мобилни телефони. Селото има околу 300 жители, а тие веќе речиси половина век живеат целосно одвоени од современото општество.
Дарвел, мало населено место во близина на Хејстингс, е дом на заедница позната како Брудерхоф – радикална христијанска група. Нивната животна филозофија се темели на самоодржливост, па затоа сами одгледуваат храна на сопствени фарми и во овоштарници, имаат сопствена кујна, училишта, па дури и фабрика за играчки и мебел – бизнис вреден милиони фунти.
Оние што ќе одлучат да станат дел од Брудерхоф се откажуваат од својот имот, пари и општествен статус, во согласност со учењата на Исус Христос. Нивниот живот се заснова на ранохристијански списи, што подразбира строги правила кога станува збор за бракот, истополовите врски, па дури и начинот на облекување.
Нивниот ден започнува во шест часот наутро, додека работните и училишните активности траат од 7:30 до 17:00 часот, со двочасовна пауза, пишува британскиот „Мирор“. Облекувањето е едноставно – жените најчесто носат долги фустани, марами и здолништа, додека за мажите се прифатливи широки кошули и едноставна, ненаметлива облека.
Кога станува збор за животните одлуки, на членовите на заедницата не им е оставен голем избор – работата и местото на живеење ги одредува самата заедница. Сепак, Брудерхоф не е единствен пример за ваков начин на живот – низ светот постојат уште 23 слични заедници со илјадници следбеници. Движењето е основано во 1920 година во Германија како пацифистичка организација, но нацистите ги прогонувале, па биле принудени да побегнат.
Еден од жителите на Дарвел, Бернард Хибс, живее во заедничка куќа со сопругата Рејчел, нивните деца и уште неколку семејства, вклучувајќи ги и неговите родители. Вечерите ги поминуваат во заедничка трпезарија, каде што заедно пеат и се молат.
Бернард, кој има 38 години, вели дека Брудерхоф се развил од желбата на првите членови „целосно да го следат Исус“. Потсетува дека за време на Втората светска војна ја изгубиле целата своја имотна состојба, но дека во Англија наишле на гостопримство.
„Визијата на тие први млади луѓе и натаму живее. Ние само се обидуваме учењата на Исус да ги примениме во секојдневниот живот“, објаснил тој во интервју за „Wales Online“.
Во Брудерхоф дошол кога имал девет години и секое заминување од заедницата го доживувал емотивно. „Можеби звучи тешко, но кога еднаш ќе го прифатите овој начин на живот, сфаќате колку ослободувањето од материјалните работи всушност носи среќа“, вели тој, отфрлајќи ги тврдењата дека Брудерхоф е култ.
Тој признава дека некои посетители очекувале таинствена секта, но на крајот сфатиле дека станува збор за обични луѓе. „Нема НЛО, нема чудни ритуали, нема тајни ракувања“, додал тој.
Иако често се соочуваат со обвинувања дека се секта, Бернард истакнува дека луѓето можат слободно да доаѓаат и да си заминуваат. „Никој не е принуден да размислува на одреден начин. Впрочем, меѓу себе расправаме за сè – од Брегзит до тоа колку често треба да се коси тревата.“
Како директор за односи со јавност, Бернард е еден од ретките членови на заедницата што користи компјутер и паметен телефон. Сепак, вели дека тоа не му носи грижи. „Немам долгови, немам хипотека, ништо не поседувам. Ако ми требаат нови чевли, едноставно ќе ги побарам и ќе ги добијам истиот ден.“
