• Ако се обидувате да тргнете напред и барате внатрешен мир што не доаѓа – можеби зад тоа стои вашата мајка.

• Никогаш нема да ја излечите раната додека не сфатите една важна работа – дека немате пет години и дека не сте заклучени во куќата на минатото.

Понекогаш едноставно треба да застанете, длабоко да вдишете и да признаете дека да се биде искрен со себе не е пријатно. Тоа не се зборови што со задоволство ги повторувате. Тоа е поглед што ве тера да се наежите, бидејќи се гледате себеси без разубавување, без изговори. Сенката што живее внатре, онаа што ја забележал Карл Густав Јунг, прочуениот психоаналитичар.

Од детството нè учат причините за нашите искуства да ги бараме надвор од себе, работите да ги именуваме со нивните „вистински“ имиња, а најчесто тоа име е: „мајка“. И еве нешто што малкумина го признаваат гласно: не е мајката таа што ве спречува — туку она што вашиот ум го направил од сликата за неа.

Тоа останува во несвесното, дури и ако одамна веќе не сте дете.

Се обидовте да тргнете напред, барајќи внатрешен мир, но тој не доаѓа. Зошто?

Затоа што сè уште се борите со сенката, со слика што не постои во телото, туку во сеќавањата, впечатоците и несвесните очекувања. Карл Јунг тоа го нарекол „мајчин комплекс“. Тоа не е само психолошки термин — тоа е емоционална структура што ги обликува вашите реакции, вашите избори и вашите односи.

Тоа е глас во вас што ве осудува без зборови. Празнина што ништо надворешно не може да ја исполни. Копнеж по одобрување што го носите со себе уште од детството, а да не сте го ни забележале неговиот извор. А најтешкото наследство? Одекот што оставил трага на душата дури и не бил ваш.

Мит наместо личност

Сè додека вашата мајка живее во вас како семоќно суштество — предмет на обожување или вина — не ја гледате таква каква што навистина е. Гледате мит. Проекција, искривена слика создадена од незадоволени детски потреби, неизговорени зборови, тишина исполнета со емоции што никогаш не биле изразени. И тој мит го контролира вашиот живот повеќе отколку што мислите:

• секоја одлука донесена во потрага по одобрување;

• односи што го повторуваат истиот сценарио;

• неможност да се постават граници.

Корените одат длабоко: во отсутниот поглед, во прегратките што никогаш не се случиле, во зборовите што не биле изговорени. Сега сте возрасна личност, но во вас сè уште постои дете што чека: „Мамо, кажи ми дека сè ќе биде во ред.“

А еве го и најтешкиот дел: тоа повеќе нема да се случи. Затоа што исцелувањето не е поставување барања кон другите. Исцелувањето е отпуштање на очекувањето дека некој ќе дојде и ќе ви ја излечи раната.

Да, разбирањето е клуч за решавање на проблемот. Но прво мора да ја направите најважната работа: да погледнете во себе и да признаете дека раната е ваша. И дека никој нема да дојде да ја залечи.

Невидлива лојалност

Постои уште еден слој — невидлив, но моќен: несвесна лојалност.

Понекогаш изгледа како да се биде подобар, поуспешен или посреќен од мајката би било предавство. Логиката нема никаква врска со тоа. Тоа е чувство длабоко вкоренето во вашето тело и емоции. Затворот понекогаш изгледа како љубов. Затоа ги повторувате приказните што не ги разбирате и често ги саботирате сопствените успеси.

А еве ја вистината: вашите тешкотии не го прават минатото поубаво, вашата стагнација не го поправа минатото. Да се почитува мајката значи да се надмине. Не од себичност или отфрлање, туку од желба за раст. Таа ви го дала животот, а ваша задача е да го умножите тој дар — ова наследство да го претворите во свесност, во трансформација, во автентичен живот.

Првите чекори кон ослободувањето започнуваат кога ќе престанете да ја идеализирате мајката. Таа не била ниту божица ниту митска фигура. Таа е човечко суштество, со свои противречности, стравови, рани и грешки. Тоа не ги оправдува тешкотиите, но ги објаснува. А тоа разбирање е првиот чекор кон слободата.

Kако да разговарате со себеси?

Како разговарате со себеси? Како барате од себе нешто што никогаш не би побарале од некого кого го сакате?

Секој пат кога: одбивате да се одморите, ги намалувате сопствените искуства, се издавате заради другите, прифаќате неприфатливо од страв од одбивање… вие го повторувате истото старо сценарио.

Бидете свој сопствен систем на поддршка. Грижете се за себе како никој друг. Прашувајте се: „Како би се однесувал кон детето што поминало низ она што јас поминав? Што би му рекол?“ И сфатете: тоа дете сте вие. И тој ве чека, дури и ако имате 30, 40 или 50 години.

Станете свое сопствено засолниште

Кога ќе станете свое сопствено засолниште — тогаш не ви треба спасување. А промената не доаѓа надворешно. Таа се случува во секој избор:

• со секој чин грижа за себе;

• со секоја поставена граница, дури и ако сè внатре трепери;

• со секое „не“ што ви дозволува да кажете „да“ на себеси.

Тоа е вистински чин на самљубие. Во свет каде што нè учат да се споредуваме и да бараме, изборот да се грижиме за себе е мала револуција.

А кој е мајката според Јунг?

Мајката е повеќе од самата жена која раѓа. Таа е архетип: симбол на почетоците, сигурноста и емоционалната грижа.

Кога архетипот не е интегриран, станува сенка што ја проектираме на партнери, пријатели и на самите себе.

Исцелувањето не е одвојување од мајката. Станува збор за одвојување од искривената слика што ја носите во себе. Не ви треба дозвола да бидете тоа што сте. Не зависите од туѓа проценка. Немате пет години и не сте заклучени во куќата на минатото. Но, дел од вас сè уште верува во тоа. И тој дел не е виновен. Но, треба да се исцели.

Вистинската љубов кон себе

Кога љубовта кон себе се раѓа од излекуваната внатрешна рана, таа престанува да биде збор и станува тивка револуција. Наследството вредно за оставање не е повторување на образците, туку нивна свесна трансформација. Не затоа што сте подобри или посилни, туку затоа што сте одлучиле да се разбудите.