Во текот на кариерата настапуваше и за Ковентри, Тотенхем и Бредфорд, а како борбен играч за врска за Велс запиша 59 настапи меѓу 1969 и 1981 година. Од својата легенда се прости и Лидс со соопштение:

„Сите во Лидс сме скршени од веста за заминувањето на клупската легенда Тери Јорат. Нашите мисли и најдлабоко сочувство се со семејството на Тери, пријателите и поранешните соиграчи во овој неверојатно тажен момент. Почивај во мир, Тери.“

Златните години во Лидс

Јорат е роден во Кардиф во март 1950 година, а професионален договор со Лидс потпиша на 17 години. На почетокот тешко се пробиваше во легендарниот ред за врска на Лидс, каде што играа Били Бремнер и Џони Џајлс, па финалето на ФА купот во 1973 година против Сандерленд го гледаше од клупата. Сепак, истата година беше стартер во финалето на Купот на победниците на купови против Милан.

Стана клучен член на тимот кој во сезоната 1973/74 ја освои шампионската титула, во последната сезона на Дон Реви на клупата на Лидс. Следната сезона Јорат стана првиот Велшанец што настапил во финале на Купот на шампионите, во кое Лидс во Париз беше поразен од Баерн со 2:0.

Селекторска кариера и голема трагедија

По Лидс играше за Ковентри и Тотенхем, а кариерата ја заврши во канадскиот Ванкувер Вајткепс и во Бредфорд, каде што стана помошник-тренер. Беше дел од клубот и за време на страшната трагедија во 1985 година, кога во пожарот на стадионот „Valley Parade“ животот го загубија 56 навивачи. И самиот Јорат беше повреден откако скокна низ прозорец, помагајќи во евакуацијата на гледачите.

По успешната епизода со Свонси, во 1988 година беше именуван за селектор на Велс. Во август 1993 ја доведе репрезентацијата до тогаш највисокиот пласман на „FIFA“ ранг-листата во историјата – 27. место, а само еден промашен пенал го делеше од историски пласман на Велс на Светското првенство во 1994 година.

За време на квалификациите во 1992 година доживеа незамислива семејна трагедија. Неговиот 15-годишен син Даниел почина од неоткриено срцево заболување додека играл фудбал во дворот. По заминувањето од клупата на Велс, ги водеше Кардиф, репрезентацијата на Либан и Шефилд Венздеј. Зад себе, освен ќерките Габи и Луиз и синот Џордан, ги остави и поранешната сопруга Кристин и три внуци.

Не ја сакаше Југославија

Дуелот со Југославија од 1975 година за Јорат остана рана што Велс никогаш целосно не ја преболеа. Стануваше збор за четвртфиналето од квалификациите за Европското првенство 1976, во време кога Југославија беше меѓу најсилните репрезентации на континентот.

Во првиот натпревар во Загреб домаќинот победи со 2:0 и ги турна Велшаните на работ. Реваншот на распродадениот „Ninian Park“ бараше речиси совршена вечер за Велс, особено ако се има предвид дека тогаш на ЕП одеа мал број репрезентации, а завршницата се играше истата година во поранешна Југославија.

Велс играше воинствено, но не успеа да го скрши противникот: заврши 1:1 и беше елиминиран со вкупни 3:1. Најголемата драма се случи во самата завршница, кога Велс доби пенал – последната шанса да се врати во игра.

Топката ја зеде Јорат, тогаш клучниот човек на тимот, но Енвер Мариќ му го одбрани пеналот и со тоа го запечати пласманот на Југославија. Тој момент стана една од најтешките сцени во велшката фудбалска историја – сцена која и денес се споменува кога се зборува за пропуштени шанси, заедно со подоцнежните приказни и сомнежи на сметка на германскиот судија од загрепскиот натпревар, кого дел од јавноста го обвинуваше дека бил наклонет кон Југославија.