Но, роботот не го победи Болт трчајќи како него – ниту како кој било човек, велат експертите од областа на спортската наука. Во својата последна и најбрза трка, кинескиот хуманоид „Tiangong Ultra“ истрча 100 метри за 8,64 секунди, убедливо надминувајќи го светскиот рекорд на Болт од 9,58 секунди. Тоа значи дека роботот трчал со просечна брзина од речиси 42 километри на час.

„Станува збор за исклучителен технолошки напредок: хуманоидните роботи можат да одржуваат рамнотежа и да спринтаат со брзина што луѓето повеќе не можат да ја следат“, изјави Јунг Мун-хјун, професор по спортска наука на јужнокорејскиот Национален универзитет Чунгнам.

Сепак, разликите меѓу внимателно проучуваната рекордна трка на Болт од 2009 година во Берлин и трките на хуманоидниот робот во Пекинг ги покажуваат и предностите на роботот, но и областите во кои сè уште заостанува, како што се донесувањето одлуки и перцепцијата, истакнуваат други експерти.

Да го земеме стартот како пример. Болт во Берлин експлозивно излета од стартните блокови со молскавично време на реакција од 0,146 секунди. Стартните блокови им овозможуваат на спринтерите уште на почетокот на трката да создадат хоризонтална сила потребна за забрзување. „Tiangong“, од друга страна, тргнува од незгодна, исправена положба. Во својата прва рекордна трка чекал речиси цела секунда пред да тргне бидејќи, според сè, не го регистрирал сигналот за старт.

„Кога би можеле да користат стартни блокови, мислам дека би можеле да бидат многу побрзи“, изјави Иан Хантер, професор по кинезиологија на Универзитетот Бригам Јанг и експерт за спортска наука при американската атлетска федерација.

Хантер проценува дека Болт би стигнал до ознаката од пет метри речиси две секунди пред „Tiangong“. Но, токму тогаш почнуваат да доаѓаат до израз предностите на роботот.

Редизајнирани делови на трупот и половината

Производителот на „Tiangong Ultra“ објави дека редизајнирал делови од неговиот труп и половината за да ја намали тежината и количеството енергија потребно за движење на телото при трчањето. Подобрени се и моторите на роботот, опсегот на движење и софтверот за управување, изјави Гуо Јиџие, раководител во одделот за иновации на хуманоидни роботи.

Резултатот е речиси натчовечка фреквенција на пократки чекори. Болт ги истрча 100-те метри со 41 чекор. Се чини дека „Tiangong“ во својата прва рекордна трка направил повеќе од 50 чекори, но тие биле значително побрзи од чекорите на Болт, покажува анализата на „Reuters“ на снимката од трката.

Парк Сухан, професор по роботика на јужнокорејскиот Универзитет Квангвун, вели дека начинот на кој се движи роботот, според сè, повеќе произлегува од тоа за какво движење се најпогодни неговите мотори отколку од обидот да се имитира човечкиот спринт.

Парунчаја Џамкраџанг, експертка за спортска наука од тајландскиот Универзитет Махидол, смета дека пократките и поиспрекинати чекори би можеле да им помагаат на роботите во одржувањето на рамнотежата.

„Се обидуваат да ја зголемат брзината, но ако чекорот стане предолг, ќе паднат“, изјави таа.

Луѓето ја создаваат силата потребна за спринт преку работата на мускулите и тетивите во комбинација со флексибилните зглобови. Глуждовите, колената и колковите ја апсорбираат силата и враќаат дел од таа енергија при секој чекор.

Роботите, пак, ја создаваат силата побрзо со помош на електромотори и преносни механизми, објаснува Парк Хае-вон, професор на јужнокорејскиот „KAIST“ и раководител на тамошната лабораторија за хуманоидни роботи.

„Електромоторот едноставно создава ротација. Не мора да се собира и растегнува како мускул. Можете едноставно да го прицврстите на зглобот.“

Дури и врвните спринтери почнуваат да се заморуваат и да забавуваат во последните 20 метри поради невромускулен замор, објаснува Мет Бандл, експерт за биомеханика од Универзитетот Монтана. Кај „Tiangong“, пак, се чини дека такво забавување нема.

„Бидејќи роботот нема такви ограничувања“, вели тој, „може едноставно да продолжи.“

Снимката од трката покажува дека „Tiangong“ ја задржува својата најголема брзина сè до самиот финиш на првата рекордна трка – по што се удира во обложениот ѕид на крајот од патеката.

„Ништо не ни вреди ако можеме да постигнеме огромна максимална брзина, а на крајот завршиме како куп скршени коски затоа што не можеме да запреме“, изјави Бандл.

Џамкраџанг се согласува, истакнувајќи дека роботите кои во иднина ќе бидат способни подобро да го менуваат правецот и самостојно да донесуваат одлуки би претставувале поголем напредок отколку едноставното зголемување на брзината.

„Да го промени правецот или во текот на трчањето да донесе одлука како: ’Нема да се удрам во ова‘, а потоа да забави и да ја намали брзината – тоа сè уште не сме го виделе.“