Истражувањето, предводено од научниците Мишел Бредбери од факултетот „Weill Cornell Medicine“ и Улрих Визнер од Техничкиот факултет на Универзитетот Корнел во Њујорк, покажало дека наночестичките можат да предизвикаат процес на самоуништување на туморските клетки познат како фероптоза, пренесува „Ansa“.

Според резултатите од студијата, наночестичките собираат јони на железо од крвта и ги пренесуваат во клетките на ракот, каде што тие го поттикнуваат создавањето на слободни радикали кои ги оштетуваат клеточните мембрани и доведуваат до смрт на клетките.

Научниците утврдиле и дека наночестичките ги активираат клетките на имунолошкиот систем во близина на туморот, со што дополнително го засилуваат дејството на другите имунотерапевтски третмани.

Во експериментите спроведени врз глувци, кои биле користени како модел за агресивен рак на простата, комбинацијата од наночестички и имунотерапија довела до целосна ремисија во пет од десет случаи.

Истражувачите оценуваат дека резултатите укажуваат на значителен потенцијал на оваа технологија за развој на нови терапии против рак, но нагласуваат дека се потребни дополнителни истражувања пред евентуална примена кај луѓето.

Како функционира фероптозата?

Фероптозата е специфичен облик на клеточна смрт кој се разликува од класичната апоптоза. Наместо да ги уништува клетките преку генетски програмиран механизам, фероптозата користи железо и оксидативен стрес за да ги оштети клеточните мембрани, што резултира со уништување на туморските клетки.

Токму затоа научниците гледаат голем потенцијал во овој механизам, особено кај агресивните форми на рак кои често покажуваат отпорност на традиционалните терапии.

Нова надеж во борбата против ракот

Иако резултатите се исклучително охрабрувачки, експертите предупредуваат дека истражувањето сè уште е во рана фаза. Пред оваа технологија да стане достапна за пациентите, ќе бидат потребни дополнителни лабораториски испитувања и клинички студии за да се потврдат нејзината безбедност и ефикасност.

Сепак, ова откритие претставува уште еден важен чекор кон развој на попрецизни и поефикасни терапии во борбата против ракот на простата, една од најчестите малигни болести кај мажите ширум светот.