Режимот во Пјонгјанг со децении одржува целосна контрола врз своето население користејќи мрежа од бизарни закони и драконски казни што продираат во секој аспект од приватниот и јавниот живот. Од одобрени фризури до забрана за смеење, овие прописи не се само ексцентричности, туку внимателно осмислени алатки за сузбивање на индивидуалноста и обезбедување апсолутна послушност кон династијата Ким, пишува „India Times“.

Приказните на пребеганите и ретките увиди на странските посетители прикажуваат општество во кое и најмалото отстапување од пропишаната норма е потенцијално смртоносно.

Законите и правилата, од тривијални до брутални, служат на истата цел: одржување на апсолутната моќ на режимот преку целосно уништување на човечката индивидуалност. Додека на надворешниот свет му се прикажува слика на воена моќ и единство, реалноста за 25 милиони Севернокорејци е живот во кој и најмалиот личен избор може да биде прашање на живот и смрт.

Во продолжение дознајте кои се тие закони што предизвикуваат неверување кај луѓето:

1. Идолизирање на лидерот

Во секој дом, канцеларија и јавна зграда задолжително е поставување портрети на Ким Ил Сунг и Ким Џонг Ил. Овие портрети мора да се одржуваат беспрекорно чисти, за што се користи посебна крпа која не смее да се користи за ништо друго. Прашината на портретот се смета за тешка навреда.

2. Возење автомобил

Приватната сопственост на автомобили за обичните граѓани практично не постои. Повеќето возила припаѓаат на државата, војската или највисоките функционери. Главно превозно средство за мнозинството население остануваат јавниот превоз и велосипедите, кои во одредени периоди им било забрането на жените да ги управуваат.

3. Алкохол

Консумацијата на алкохол е дозволена, но строго е забранета за време на службени периоди на жалост, како годишнините од смртта на поранешните лидери. Прекршувањето на ова правило може да доведе до тешки казни.

4. Смеење

За време на единаесетдневната жалост за Ким Џонг Ил, на граѓаните им било законски забрането да се смеат, да пијат алкохол или на кој било друг начин да покажуваат знаци на среќа. Ова правило илустрира до кој степен режимот ја контролира дури и искажувањето на емоциите.

5. Танцување

Спонтаното танцување на западна музика се смета за „капиталистичка декаденција“ и строго се казнува. Танцувањето е дозволено исклучиво на организирани, масовни и кореографирани државни прослави што го слават режимот.

6. Избори

Тие во Северна Кореја се задолжителни за сите постари од 17 години, а одѕивот редовно е речиси сто проценти. На гласачкото ливче има само едно име, а гласањето служи како метод за попис и проверка на лојалноста. Одењето зад параван за да се прецрта името се смета за чин на предавство.

7. Викенди

Сабота по правило е работен ден или ден резервиран за „доброволна“ работа и политичка едукација. Недела е единствениот слободен ден, но често се користи за организирани колективни активности како чистење на улиците.

8. Меѓународни повици

На обичните граѓани строго им е забрането воспоставување меѓународни повици. Користењето прошверцувани кинески мобилни телефони во близина на границата за комуникација со надворешниот свет се смета за тешко злосторство кое може да резултира со испраќање во логор или дури и смртна казна. Еден фабрички раководител бил јавно погубен затоа што инсталирал 13 телефони за повици во странство.

9. Спорт

Северна Кореја е позната по тоа што наводно вовела сопствени правила во кошарката, каде што забивањето вреди три поени, а промашено слободно фрлање одзема поен. Спортистите кои не постигнуваат очекувани резултати на меѓународни натпреварувања можат да бидат подложени на јавна критика или казни.

10. Облека

Сините фармерки се забранети како симбол на американскиот империјализам. Специјални патроли на млади, познати како „Gyuchaldae“, проверуваат дали граѓаните носат облека што е прекратка, претесна или на кој било начин „западна“. Дури и британскиот градинар Алан Тичмарш бил цензуриран на државната телевизија така што му биле заматени фармерките.

11. Фризури

Постои службен список од приближно 15 до 28 одобрени фризури за мажи и жени. Боењето на косата, долгата коса кај мажите или кој било стил што се смета за „бунтовнички“ строго е забранет и казнив.

12. Женска облека

На жените во Северна Кореја со децении строго им било забрането носење панталони во јавност, бидејќи таквата облека се сметала за несоцијалистичка и несоодветна за жени.

Наместо тоа, пропишани се здолништа кои задолжително морале да ги покриваат колената за да се одржат стандардите на скромност. Иако под влијание на времето некои од овие правила донекаде се ублажени, режимот и понатаму спроведува строга контрола врз женското облекување. Носењето кратки панталони, хеланки или која било друга облека што се смета за „непримерна“ или под влијание на западната култура и понатаму редовно се казнува, често преку јавно посрамување или принудна работа.

13. Бикини

Носењето бикини на јавни плажи во Северна Кореја се смета за чин на крајна непристојност и строго е забрането со закон. Од жените се бара да се придржуваат до конзервативни норми на облекување дури и за време на одмор покрај море, што подразбира исклучиво поскромни, едноделни костими за капење кои не откриваат премногу од телото.

Секој обид за носење помодерен или пооскуден костим за капење, кој се поврзува со западни влијанија, подлежи на санкции и јавна осуда, бидејќи државата ја пропишува пристојноста како задолжителен стандард на однесување на сите јавни површини.

14. Патувања

Граѓаните не можат слободно да патуваат внатре во земјата. За заминување од еден град во друг потребна е службена дозвола. Обидот за бегство од земјата се смета за едно од најтешките злосторства, а казните вклучуваат принудна работа или смрт.

15. Контрола (Inminban)

Целото општество е организирано во „Inminban“ или соседски единици. Водачот на секоја единица, обично жена на средна возраст, има право ненајавено да влегува во становите, да ја проверува чистотата на портретите на водачите и да пријавува какви било сомнителни активности.

16. Интернет

Пристапот до глобалниот интернет е ограничен на мал број од највисоката елита. Поголемиот дел од населението може да користи само национален интранет наречен „Kwangmyong“, кој содржи неколку стотици цензурирани страници со пропаганда, вести и образовни материјали.

17. Занимања

Државата доделува работа на секој поединец по завршувањето на школувањето. Изборот на кариера не зависи од личните желби, туку од потребите на режимот и семејниот статус дефиниран со системот „Songbun“, кој ги класифицира граѓаните според лојалноста на нивните предци.

18. Станови

Тие не се купуваат, туку ги доделува државата. Локацијата и квалитетот на станот зависат од општествениот ранг и лојалноста. Чести прекини на струја се нормална појава, дури и во главниот град Пјонгјанг.

19. Приватност

Таа во западна смисла на зборот не постои. Државата ги надгледува телефонските разговори, го следи движењето и ги поттикнува граѓаните да се пријавуваат едни со други. Системот е осмислен така што никој никому не може да верува.

20. Музика и филмови

Според новиот закон за „елиминација на реакционерната мисла“, гледањето јужнокорејски или западни филмови и слушањето K-поп се смета за тежок злостор. За дистрибуција на такви материјали е пропишана дури и смртна казна, а оние што ќе бидат фатени како гледаат можат да завршат во логор на 15 години.

21. Библија

Поседувањето Библија е нелегално. Религијата се смета за закана за државната идеологија, а христијаните се една од најпрогонуваните групи. Се верува дека десетици илјади христијани се наоѓаат во логори поради својата вера.

22. Исто име

На граѓаните им е забрането да носат исто име како актуелниот водач. Оние што се викале Ким Џонг Ун пред неговото доаѓање на власт биле принудени да го променат името.

23. Концентрациони логори (Kwan-li-so)

Северна Кореја управува со мрежа на политички логори во кои, според проценките на Обединетите нации, се наоѓаат меѓу 80.000 и 120.000 затвореници. Во логорите владее систем на колективна казна, што значи дека поради злосторството на едно лице во логор се испраќа целото семејство, вклучувајќи три генерации. Затворениците се подложени на принудна работа, мачење и изгладнување, а стапката на смртност е исклучително висока.

24. Пожар

Во случај на пожар, законска и морална обврска на граѓаните е прво да ги спасат портретите на лидерите пред сопствениот имот или дури и членовите на семејството.