Штедиме на греење, се грееме на нерви

Реченица кажана со цинизам. Затоа што зад неа стои проста, а тешка реалнос: платите стагнираат, трошоците растат, а просторот за маневрирање кај семејните буџети одамна е сведeн на минимум.

Во просечно македонско домаќинство, платата одамна не е мерка за животен стандард, туку за преживување. Се плаќаат сметки, се купува основно, се кратат „непотребните“ работи, а греењето… тоа веќе не е прашање на комфор, туку на стратегија.

Кога ќе се вклучи, колку ќе се вклучи, дали навечер или само наутро. Некои простории остануваат ладни со недели, други се загреваат колку да не замрзнат цевките. Не затоа што луѓето не знаат што значи топол дом, туку затоа што знаат колку чини.

„Кај нас платите не ја следат инфлацијата, туку доцнат зад неа со години“, објаснуваат економски аналитичари.

Според нив, официјалните податоци за раст на платите создаваат привид на напредок, но реалната куповна моќ на граѓаните е значително намалена.

Цените на енергенсите, храната и услугите растат побрзо од приходите, а тоа ја турка средната класа кон она што одамна беше резервирано за социјално загрозените – постојано пресметување, постојано откажување.

Особено болна точка е греењето. Дали на струја, дали на дрва, пелети или централно, изборот веќе не се прави според ефикасност, туку според тоа што е „најмалку лошо“.

Познавачи на енергетските политики велат дека проблемот не е само во цените, туку и во недостигот од долгорочна стратегија. Секоја зима почнува со истите прашања, истите стравови, истите привремени решенија. И секоја зима завршува со истата констатација: пак издржавме, ама по која цена?

Целосниот текст прочитајте го ТУКА.